AB0=40@B0E >1@07>20=8O :0=4840B>2

ОРФЕУС - Организация по образованию кандидатов наук в области биомедицины и здравоохранения в Европейской Системе

 

 

 

О стандартах образования кандидатов наук в области биомедицины и здравоохранения
Документ с изложением позиций от ОРФЕУС


Подготовлен во время ОРФЕУС 2009: Четвертая Европейская конференция
23-25 апреля 2009 Университет Орхус, Дания

 

Содержание

 

Предисловие

 

4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Документ с изложением позиций

 

1.

Преамбула

 

5

 

 

2.

Критерии приема

 

6

 

 

 

†

Квалификации

 

 

 

 

 

†

Требования для поступления

 

 

 

 

 

†††††††††††

Поступление в аспирантуру

 

 

 

 

3.

Требования к программе аспирантуры

 

7

 

 

 

†††††††††††

Продолжительность программы

 

 

 

 

 

†††††††††††

Структура программы

 

 

 

 

 

†††††††††††

Обеспечение качества

 

 

 

 

4.

Требования к руководителю

 

9

 

 

5.

Требования к диссертации

 

9

 

 

6.

Оценка кандидатской диссертации

 

10

 

 

7.

Заключение

 

11

 

 

 

 

 

 

 

 

Добавление по номенклатуре

 

11

 

 

 

 

 

 

 

 

Комитеты

 

13

 

 



Исполнительный комитет

 

 

 

 



Рабочая группа

 

 

 

 

 

 

Предисловие

 

О стандартах† образования кандидатов наук в области биомедицины и здравоохранения
Документ с изложением позиций от ОРФЕУС

 

ОРФЕУС† (Организация по образованию кандидатов наук в области биомедицины и здравоохранения в Европейской Системе) была создана в ответ на возрастающее внимание всей Европы на образование аспирантов, в качестве "третьего цикла" Болонского процесса. Для медицинских наук это обеспечивает новые возможности для развития клинических исследований, а также для укрепления фундаментальных исследований в этой области. Однако это зависит от содержания и качества степени аспиранта, которые обсуждались на предыдущих конференциях ОРФЕУС, состоявшихся в 2004, 2005 и 2007 годах.


Настоящий документ опирается на согласованной позиции документов предыдущих конференций ОРФЕУС, и стремится обеспечить основы для дальнейшего развития стандартов по продолжению образования аспирантов в области биомедицины и здравоохранения.


Документ с изложением позиции адресован в первую очередь профессорам, и деканам факультетов, но может также представлять интерес для законодателей.


Настоящий документ является результатом широкого обсуждения до, и во время ОРФЕУС 2009, четвертой Европейской конференции, состоявшейся в Университете в Орхусе, Дания, с 23 по 25 апреля 2009 г. В обсуждениях на конференции участие приняло 165 участников, представляющих 72 школы здоровья/университета из 33 европейских стран. Составление документа было предпринято рабочей группой.

†Более подробную информацию об ОРФЕУС можно найти на сайте http://www.orpheus-med.org, где также могут быть найдены и предыдущие документы.



От имени Исполнительного комитета ОРФЕУС


Здравко Лацкович Майкл Мулвейни

Председатель, ОРФЕУС †††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† Председатель конференции

ОРФЕУС2009


12 мая 2009

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

О стандартах образования кандидатов наук в области биомедицины и здравоохранения: Документ с изложением позиций от ОРФЕУС

 

Целью документа является краткое изложение согласительных документов с предыдущих конференций ОРФЕУС, предоставление отчета о европейском образовании кандидатов наук в области биомедицины и здравоохранения, а также внесение ряда рекомендаций в отношении мер, которые необходимо принять для разработки стандартов по образованию аспирантов. Документ относится к нормативам, к которым мы стремимся, а не к стандартизации аспирантских программ.

 


1. Преамбула

 

Современная концепция степени кандидата наук, подготовки научных исследований под наблюдением, была разработана в девятнадцатом веке и с тех пор распространилась на большую часть мира (Нерад и Геггелунд, 2008). Общая цель заключается в подготовке квалифицированных исследователей, оцениваемых по диссертационной работе и устной защите научных результатов.


"Болонский процесс" начался в 1999 г. с целью гармонизации европейского высшего образования. Процесс был расширен на встрече министров в Берлине в 2003 году, с целью включить все три "цикла": бакалавриат, магистратуру и степень кандидата наук. В настоящее время внимание смещается в сторону кандидатского уровня.


Подавляющее количество новых программ аспирантуры в области биомедицины, проявляющихся в Европе, требует, чтобы стандарты качества программ аспирантуры в целом были четко определены. Следует подчеркнуть, однако, что должна уважаться независимость институций и существующее разнообразие среди защищенных программ.


На конференции ОРФЕУС в 2007 году обсуждали "клинических аспирантов". "Клиническими кандидатскими программами" являются те, что идут параллельно с клинической подготовкой, и, следовательно, длятся дольше. Было решено, что клинические кандидатские программы должны соответствовать тем же стандартам, как и другие программы аспирантуры, относительно уровня диссертаций. В связи с этим, кандидатская степень существенно отличается от "профессиональной докторской" степени, присуждаемой в некоторых странах, часто базирующейся на более коротких сроках подготовки научных кадров.


Согласительные документы трех предыдущих конференций ОРФЕУС находятся в полном согласии с результатами Ассоциации европейских† университетов, (V, 2007, стр. 25).

"Основной составляющей† третьего цикла является продвижение знаний через оригинальное исследование, и это делает третий цикл уникальным и отличает его от первого и второго циклов. Подготовка аспирантов является главным связующим звеном между Европейским высшим образованием и областью исследования. Поэтому, высокое качество программ аспирантуры имеет решающее значение в достижении целей Европейских исследований".


Настоящий документ с изложением позиций стремится прояснить эти стандарты, и, основываясь на предыдущих документов консенсуса ОРФЕУС и иных соответствующих документах, предлагает структуру Европейских программ аспирантуры в области биомедицины и здравоохранения..

 


2. Критерии приема

 

а) Квалификации

 

В связи с Болонским процессом (с Берлинским добавлением), поступающий должен иметь степень магистра, но это не всегда так. В некоторых странах, вступление в программы аспирантуры может быть осуществлено совместно с магистратурой, но степень кандидата наук может быть присуждена только после получения степени магистра. В других странах ученая степень может быть присуждена только на основании защиты диссертации без учета предыдущих степеней.


Критерии приема, как правило, являются ответственностью университетов и заинтересованных академических подразделений. Принципиально, критерии приема требуют, чтобы квалификации аспиранта были таковы, чтобы от него можно ожидать успешного окончания программы аспирантуры. Критерии могут включать имеющийся опыт проведения исследования, например, до-кандидатские программы научных исследований и опубликованные работы, высокие оценки экзаменов на бакалавра и магистра, а, для медицинских кандидатов - наличие клинического опыта.

 

Как правило, ОРФЕУС рекомендует прием на основании ранее полученной степени магистра или эквивалентной степени, или ожидая, что такая степень будет учтена во время программы аспирантуры. Однако должна быть проявлена гибкость. Также могут быть приняты знания, или опыт работы,† которые соответствуют уровня магистра.


б) Требования для поступления


До поступления аспиранта, соответствующее учреждение должно утвердить следующие моменты.


ï научное качество [диссертационного] проекта. Это может быть, например, сделано путем внешней письменной оценки описания проекта, либо путем представления проекта группе экспертов. Важно, чтобы аспирант получил проект с хорошими шансами на успех.

  • качество руководителей. См. раздел 4.
  • ресурсы, необходимые для завершения проекта.. Эти ресурсы включают инфраструктуру для проекта, эксплуатационные расходы, затраты на супервизию, а также стипендии для аспирантов. Стипендии колеблется между странами в зависимости от традиций и доступных финансов. В некоторых странах, стипендий будет достаточно для покрытия текущих расходов, а в других странах стипендии находятся на уровне младших научных сотрудников. Аспиранты с медицинской степенью часто оплачиваются на уровне, сравнимом с заработной платой в клинике. В некоторых учреждениях требуется дополнительная оплата для оплаты расходных материалов, использующихся в исследовании.

 

с) поступление в аспирантуру


Для обеспечения качества программ аспирантуры, важно, чтобы аспиранты отбирались на конкурсной основе, чтобы процесс был открыт с учетом международных трнебований. С другой стороны, во многих учреждениях поступление в программы аспирантуры рассматривается как продолжение магистратуры. Кроме того, в настоящее время есть свидетельства тому, что успех программы аспирантуры зависит от хороших личных отношений между аспирантом и руководителем, с указанием, что такое отношение необходимо уже до поступления. Поступление в† программы аспирантуры должно принимать во внимание эти различные требования.



3. Требования по программе аспирантуры


а) Продолжительность программы


Программы аспирантуры обычно продолжаются 3-4 года при полной занятости (Болонский семинар, Зальцбург, 2005). Для международной сопоставимости ученой степени кандидата наук, большую роль играет тот факт, что у программы есть четкий срок. Это служит нескольким целям. Во-первых, сроки - гарантии того, что существует верхний предел объема научной работы, которая может быть включена в диссертацию. Это эффективный способ избегания увеличения требований к аспирантам с течением времени. Во-вторых, это поощряет аспиранта провести время сосредоточеным на научную задачу, и обеспечить, чтобы программа основывалась на оригинальных исследованиях. Наконец, она позволяет факультетам разработать структуры для обработки непрерывного потока аспирантов.

 

б) Структура программы


Программа аспирантуры стремится предоставить аспирантам компетенции, позволяющие им стать квалифицированными исследователями, учеными, способными проводить самостоятельные исследования. Некоторые из них будут продолжать работать в научных исследованиях, либо в государственных или частных учреждениях, а другие будут использовать полученные знания в других профессиях. Для удовлетворения этих потребностей, программы аспирантуры должны включать в себя.


ï Оригинальные исследования и научное образование, где аспирант выполняет практические исследования, в том числе опыт в методологии,† в экспериментальных разработках, в анализе и в представлении данных.

 

  • Формализованные программы аспирантуры. Рекомендуется, чтобы программы курсов были формализованы и ограниченны временем приблизительно в 6 месяцев (~ 30 ECTS-пунктов) от совокупности программы аспирантуры (ОРФЕУС 2005). Курсы должны включать в себя общие курсы, предоставляющие учащимися представление о соответствующих субдисциплинах медицинской науки, а также должны предлагаться специализированные, современные элективные курсы для поддержки аспирнатов в их научной подготовке.

 

  • Подготовка кадров в профессиональных навыках. Может включать подготовку аспирантов: презентации своих исследований (устно/-плакат), языковедческим навыкам, управлением проектами, критической оценке научной литературы, контроле стажеров и/или студентов, а также создание национальных и международных контактов. Обучение в передаче навыков, должно являться значительной частью формализованных программ аспирантуры.


с) Обеспечение качества


Формальная основа для обеспечения качества программ аспирантуры должна быть разработана, также как и развитие каждого аспиранта. Рекомендуется, чтобы программы аспирантуры регулярно оценивались как внутренне, так и независимо. Качество программы аспирантуры может быть обеспечено (а) регулярной оценкой прогресса и будущих планов аспиранта (отчеты, заседания ученого совета или группы по проверке исполнения), (б) оценки качества программ аспирантуры посредством обратной связи с квалифицированными исследователями в этой области, преподавателями и участниками, для обеспечения непрерывной оценки и совершенствования учебной программы.

 

 

 

4. Требования к руководителю


Квалифицированный контроль является важным компонентом успешного аспиранта. Супервизия должна быть приспособлена для удовлетворения потребностей отдельных аспирантов и их развития на протяжении всей программы. При выборе руководителей могут быть рассмотрены следующие элементы.

 

  • Академические требования. У руководителя должна быть научная квалификация в соответствующей области, подразумевающая, что он является активным ученым, с постоянной научной продукцией, публикуемый в литературе, читаемой и рецензируемой его коллегами. У руководителя должна быть степень доктора наук или равноценная степень. У руководителя должна быть широкая научная сеть, как местная, так и международная, чтобы у него имелась возможность представить аспиранта в научном сообществе. Все чаще ожидается, чтобы у руководителя была формальная подготовка на руководителя.


ï Ответственность. Руководитель должен быть доступен на регулярной основе в течение всей программы аспирантуры. Поддержка должна включать общие научные советы, помощь по управлению проектами, помощь в установлении и осуществлении последующих проектов, помощь во время публикации и †в развитии карьеры. Число аспирантов на одного руководителя должно быть совместимо с его или ее рабочей нагрузкой.


ï Отношения руководитель-аспирант. Эта связь является ключом к успешной реализации программы аспирантуры, и требует взаимного уважения, запланированной и согласованной коллективной ответственности и вклад от обоих субъектов.


ï Рекомендуется, чтобы у каждого аспиранта был хотя бы один со-руководитель в дополнение к главному руководителю, чтобы охватить все аспекты программы. Тем не менее, ответственность каждого руководителя должна быть четко определена.

 


5. Требования к диссертации


Диссертация является главной основой для оценки того, успел ли аспирант приобрести мастерство для проведения независимого, оригинального и научно значительного исследования и критической оценке работы другими.


В соответствии с "Загребской декларациейª (ОРФЕУС 2004), рекомендуется, чтобы стандартом для диссертаций в области биомедицины и здравоохранения были эквиваленты, по крайней мере, трех статей, полностью рецензируемых коллегами, опубликованных в международно признанных журналах. В дополнение к представленным документам, аспирант должен представить полный обзор литературы, имеющей отношение к тематике диссертации, и полный отчет о цели исследования, методах, результатах, обсуждении и выводах. Если исследования приводятся в других форматах, например, в виде монографии, специальная комиссия должна оценить, чтобы вклад был, по крайней мере, эквивалентным этому стандарту.


Независимый вклад аспиранта должен быть четко продемонстрирован, разграничивая вклад аспиранта, и признавая работу, проделанную другими. В случаях, когда статьи или рукописи являются совместной публикацией, должны существовать со-авторкие заявления, показывающие, что аспирант внес существенный и независимый вклад. Некоторые ВУЗы требуют, чтобы, по крайней мере, одна статья была опубликована в научных изданиях (иногда с дополнительным требованием импакт факторов выше определенного уровня). Некоторые ВУЗы требуют, чтобы аспирант был первым автором хотя бы одной опубликованной работе.


Для поощрения интернационализации, рекомендуется, чтобы диссертация была написана, а по возможности и защищена на английском языке. Однако, это не всегда возможно или не желательно, особенно там, где проекты в основном касаются национальных вопросов. Должно существовать резюме диссертации на местном языке. Если есть возможность провести сравнение программ аспирантуры, диссертации должны быть опубликованы в Интернет странице ВУЗа, желательно полностью. Если патент или авторские права или иные причины не допускают этого, по, крайней мере, выдержки из диссертации должны быть доступны для общественности..



6. Оценка кандидатских диссертаций


Ученые советы обычно назначаются в университете или институте, в котором была аспирантура. Диссертация является главным основанием для присуждения степени кандидата наук. Для поддержания качества на международном уровне, диссертация должна быть оценена независимыми внешними экспертами, не связанными со средой, где была аспирантура, и которые не имеют каких-либо конфликтов интересов. Интернационализация степени кандидата наук будет усилена, если ученый совет включает, по крайней мере, одного члена из другой страны. Все члены ученого совета должны быть опытными и активными учеными. Руководитель не должен быть голосующим членом ученого совета.


Важно, чтобы у† учреждения были четкие критерии для оценки диссертации,† особенно в отношении количества и ожидаемого уровня статей, не смотря на то, опубликованы они, или существуют в виде рукописи, а также, чтобы существовали критерии для оценки содержания и объема сопутствующих комментариев.


Аспиранты нередко становятся безработными в периоде после представления своей диссертации. Поэтому следует приложить усилия для обеспечения того, чтобы кандидатские диссертации были оценены в течение трех месяцев, но в соответствии с высокими стандартами.


Отрицательные оценки. Что касается неудовлетворительной оценки диссертации, в большинстве случаев, аспирант получает возможность переписать ее. Если получена неудовлетворительна оценка на окончательной публичной защите, рекомендуется, чтобы аспиранты получили возможность дополнительной защиты. Если и после второй защиты проблемы продолжаются, диссертации, как правило, отклоняются.



7. Заключение


Настоящий документ с изложением позиций стремился определить основные элементы европейской политики в области биомедицины и здравоохранения, и указать на факторы, которые могут повысить качество степени кандидата наук. Содержание и требования к степени кандидата наук неизбежно будут различаться между странами, университетами и факультетами. Однако чтобы поддержать и укрепить значение кандидатской степени, потребуются некоторые согласования действующих норм и целей. Предполагается, что настоящий документ с изложением позиции поможет в этом направлении.

 


Добавление по номенклатуре


Аспирант, кандидат. Эти термины являются синонимами и указывают на человека, который постул в программу аспирантуры. Термин "аспирант" предпочитает несколько организаций, в том числе EURODOC. Термин "аспирант" по-прежнему является наиболее распространенным, и является термином, используемым в настоящем документе.


Степень магистра в области медицины и здравоохранения. Степень, полученая студентами медицины и других медицинских наук после профессионального обучения в течении 5-6 лет, как правило, считается эквивалентной степени магистра, и поэтому обычно считается вполне достаточно, чтобы войти в третий цикл Болонского процесса.


Руководитель, ментор, советник. Руководитель - человек, несущий ответственность за создание основы программы аспирантуры, дающий советы по необходимости, и обеспечивает, чтобы у аспиранта была возможность удовлетворительным образом завершить программу. Кроме того, у некоторых программ есть преподаватели и советники, предоставляющие широкие консультации, чтобы помочь как руководителю, так и аспиранту.


Профессиональный докторат. Степень профессионального доктората предоставляется в некоторых странах предоставляются после относительно короткой исследовательской программы, как правило являющейся частью более продолжительной программы, в качестве расширения бакалаврской и/или магистерской программы, дающей профессиональные компетенции, например, степень доктора медицины. Это не следует путать с программой аспирантуры.

 

†Высшие докторские степени. Многие страны присуждают докторские степени или квалификации высшего доктората. Такие дипломы и квалификации широко варьируют, например, докторат медицины в скандинавских странах. Такие дипломы и квалификации, как правило, выдаются в признание ученых заслуг владельца.



Ссылки

ï Нерад М, Геггелунд M (ред.): На пути к глобальной аспирантуре. Университетская Вашингтонская Пресса - 2008

  • Согласительные документы OРФЕУС 2004, 2005 и 2007 (http://www.orpheus-med.org/ ), нажмите на "документы")

†ï Тенденции V, Ассоциация европейских университетов (см. www.eua.be)

  • "Осуществляя зону европейского высшего образования". Коммюнике Конференции министров, ответственных за высшее образование в Берлине, 19 сентября 2003 года (см. www.eua.be).
  • "Кандидатские Программы Европейского общества знаний" Болонский семинар, Зальцбург, 3-5 февраля 2005 года, см. www.eua.be
  • "Согласование амбиций с обязанностями и ресурсами". Болонкий семинар, Ниццы, 7-9 декабря 2006 года, см. www.eua.be

 

 

 

Aarhus_Position_Paper_France

Orpheus Organisation pour l'…ducation relative au doctorat en Soins de SantÈ et en BiomÈdecine dans le SystËme EuropÈen







Ebauche de normalisation de l'Èducation relative au doctorat en BiomÈdecine et en Soins de santÈ



Une prise de position d'ORPHEUS






 

 


ElaborÈ au cours d'ORPHEUS 2009: QuatriËme ConfÈrence EuropÈenne


Du 23 au 25 avril 2009


UniversitÈ d'Aarhus, Danemark

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Editeur:

SUN-TRYK. UniversitÈ d'Aarhus, B‚timent†1160, Ole†Worms†AllȆ4, Aarhus, Danemark

 

Page-titre:

Mise en page - Andrea Knapic

 

 

Sommaire†:

 

Avant-propos .......................................................................................................... 4

 

Prise de position

1. Introduction................................................................................................. 5

2. CritËres d'admission ........................................................................... 5

  • Qualifications

  • Exigences relatives ‡ l'inscription

  • AccËs aux programmes de doctorat

3. Exigences relatives aux programmes de doctorat ........................................6

  • DurÈe du programme

  • Structure du programme

  • SÈcurisation de la qualitÈ

4. Exigences relatives au mentor ....................................................... 7

5. Exigences relatives ‡ la thËse de doctorat........................................................8

6. Evaluation des thËses de doctorat ...................................................................8

7. Conclusion ........................................................................................ 9

 

Addendum sur la nomenclature .................................................................... 9

 

Commission ...................................................................................................................10

  • Commission exÈcutive

  • Force opÈrationnelle

Avant-propos

 

Ebauche de normalisation de l'Èducation relative au doctorat en BiomÈdecine et en Soins de santÈ

Une prise de position d'ORPHEUS







ORPHEUS (Organisation pour l'…ducation relative au doctorat en Soins de SantÈ et en BiomÈdecine dans le SystËme EuropÈen) a ÈtÈ crÈÈ en rÈponse ‡ l'intÈrÍt croissant prÈsent dans toute l'Europe envers l'Èducation relative au doctorat, troisiËme cycle du processus de Bologne. En ce qui concerne les soins de la santÈ, ceci assure de nouvelles possibilitÈs de promotion de la recherche clinique ainsi que le renforcement de la recherche ÈlÈmentaire dans ce domaine. Cependant, ceci dÈpend du contenu ainsi que de la qualitÈ du diplÙme de doctorat, ce qui a ÈtÈ ÈvoquÈ lors des confÈrences prÈcÈdentes d'ORPHEUS qui ont eu lieu en 2004, 2005 et 2007.

Cette prise de position s'appuie sur les documents de consensus des confÈrences prÈcÈdentes d'Orpheus, et le but en est de pourvoir un cadre pour la poursuite du dÈveloppement des normes d'Èducation relative au doctorat en biomÈdecine et en soins de santÈ.

La prÈsente prise de position s'adresse principalement aux facultÈs et aux directeurs d'Ècoles supÈrieures, mais peut Ègalement prÈsenter un certain intÈrÍt aux lÈgislateurs.

La prÈsente prise de position est le rÈsultat de dÈbats approfondis durant ORPHEUS2009, QuatriËme ConfÈrence EuropÈenne tenue ‡ l'UniversitÈ d'Aarhus, au Danemark, du 23 au 25 avril 2009. La confÈrence a accueilli 165 participants reprÈsentant 72 Ècoles de santÈ, ainsi que les universitÈs de 33 pays europÈens participant aux dÈbats. La version prÈliminaire a ÈtÈ rÈdigÈe par une force opÈrationnelle, dont les membres sont ÈnumÈrÈs ‡ la fin de ce document.

De plus amples dÈtails sur Orpheus ainsi que les documents de consensus des confÈrences prÈcÈdentes sont disponibles ‡ l'adresse http://www.orpheus-med.org



Au nom de la Commission ExÈcutive d'ORPHEUS

Zdravko Lackovic Michael Mulvany

PrÈsident, ORPHEUS PrÈsident de la ConfÈrence ORPHEUS2009


 



Le 12 mai 2009




Ebauche de normalisation de l'Èducation relative au doctorat en BiomÈdecine et en Soins de santÈ



L'objectif de la prÈsente prise de position est de rÈsumer les documents de consensus des confÈrences prÈcÈdentes d'Orpheus, de fournir un rapport d'avancement concernant l'Èducation europÈenne relative au doctorat en biomÈdecine et en soins de santÈ, et de fournir un certain nombre de recommandations concernant les mesures ‡ prendre pour l'Èlaboration de normes d'Èducation relative au doctorat. Ce document fait rÈfÈrence aux normes que nous tenons pour objectif, et non pas ‡ la normalisation des programmes de doctorat.




  1. Introduction

    Le concept moderne du diplÙme de doctorat en tant que formation ‡ la recherche sous tutorat, a ÈtÈ dÈveloppÈ au XIXe siËcle et s'est depuis propagÈ dans la plus grande partie du monde (Nerad et Heggelund, 2008). L'objectif final est de former un chercheur qualifiÈ, ÈvaluÈ par la thËse de doctorat et par une soutenance orale de ses rÈsultats scientifiques.

    Le ´Processus de Bologneª a ÈtÈ lancÈ en 1999 avec l'intention d'harmoniser l'enseignement supÈrieur europÈen. Ce processus a ÈtÈ Èlargi lors de la rÈunion des ministres ‡ Berlin en 2003 afin d'y inclure tous les trois "cycles": Bachelor, Master et Doctorat , l'attention convergeant aujourd'hui principalement vers le Doctorat.

    Le grand nombre de nouveaux programmes d'Èducation relatifs au doctorat en sciences biomÈdicales Èmergeant ‡ travers toute l'Europe exige que certaines normes soient dÈfinies afin de prÈserver la qualitÈ des programmes de doctorat en gÈnÈral. Il convient de souligner, toutefois, que l'autonomie des Ètablissements doit Ítre respectÈe et la diversitÈ existant entre les programmes protÈgÈe.

    Lors de la confÈrence d'ORPHEUS en 2007, il a ÈtÈ dÈbattu sur le thËme des ´doctorats cliniquesª. "Les doctorats cliniquesª sont des programmes de doctorat organisÈs parallËlement ‡ une formation clinique, et s'Ètendent par consÈquent sur des pÈriodes plus longues. Il a ÈtÈ convenu que le doctorat clinique doit rÈpondre aux mÍmes normes que tout autre doctorat en ce qui concerne le niveau de la thËse de doctorat. ¿ cet Ègard, la thËse de doctorat diffËre considÈrablement des ´doctorats professionnelsª dÈlivrÈs dans certains pays, s'Ètendant souvent sur des pÈriodes plus courtes de formation en recherche.

    Les documents de consensus des trois confÈrences prÈcÈdentes d'ORPHEUS sont en parfait accord avec ceux de l'Association europÈenne des universitÈs (Trends V, 2007, page 25).
    "La composante de base du troisiËme cycle est l'avancement des connaissances par les travaux de recherche originaux, ce qui fait du troisiËme cycle un cycle unique et diffÈrent du premier et du second cycle. La phase de formation doctorale reprÈsente le lien principal entre l'enseignement supÈrieur europÈen et les domaines de recherche, et par consÈquent les programmes de doctorat de haute qualitÈ sont essentiels pour la rÈalisation des objectifs de recherche de l'Europe. "

    La prÈsente prise de position vise ‡ clarifier ces normes et, en se basant sur les documents de consensus des confÈrences prÈcÈdentes d'Orpheus et d'autres documents concernant cette matiËre, ‡ proposer une structure commune relative aux programmes de doctorat europÈens en biomÈdecine et en soins de santÈ.


    2. Les critËres d'admission

    a) Qualifications

    En ce qui concerne le processus de Bologne (l'addendum de Berlin inclus), l'admission devrait se fonder sur une maÓtrise, mais ce n'est pas toujours le cas. Dans certains pays, l'admission aux programmes de doctorat peut se rÈaliser parallËlement ‡ un programme de maÓtrise, mais le diplÙme de doctorat ne peut Ítre dÈlivrÈ qu'aprËs obtention du diplÙme de Master. Dans d'autres pays, les diplÙmes de doctorat sont accordÈs sur la seule base de l'Èvaluation de la thËse, sans Ègard ‡ des diplÙmes prÈcÈdents.

    Les critËres d'admission sont gÈnÈralement la responsabilitÈ de l'universitÈ et de l'unitÈ scolaire concernÈe. Les conditions d'admission normalement requises du candidat sont telles que ses qualifications prÈvoient l'aboutissement au doctorat avec succËs. Ces critËres peuvent inclure la preuve de ses compÈtences de recherche, comme par exemple l'accomplissement de programmes de recherche prÈ-doctorale et la publication des documents, des notes ÈlevÈes aux examens de Bachelor et de Master, et - pour les candidats au doctorat mÈdical - l'expÈrience clinique.

    ORPHEUS recommande que les critËres d'admission se basent normalement sur un diplÙme de Master ou un diplÙme Èquivalent, ou alors sur un diplÙme de Master en prÈparation que le candidat obtiendrait au cours du programme de doctorat. Il convient toutefois de faire preuve de souplesse. Les travaux de recherche ou certaines expÈriences professionnelles qui confËrent au candidat un niveau de Master peuvent Ègalement Ítre acceptÈs.


    b) Exigences relatives ‡ l'inscription

    Avant d'accepter une inscription au programme de doctorat, l'institution concernÈe doit approuver les points suivants.

    ï La qualitÈ scientifique du projet. Cela peut par exemple se faire par Èvaluation Ècrite externe de la description du projet ou encore par la prÈsentation du projet ‡ une commission d'Èvaluation. Il est important que l'on propose au doctorant un projet qui a de bonnes chances de rÈussite.


ï La qualitÈ de la supervision. Voir la section 4.

ï Les ressources nÈcessaires ‡ la rÈalisation du projet. Ces ressources comprennent les infrastructures nÈcessaires au projet, les co?ts de fonctionnement, les co?ts de surveillance, et l'allocation de formation pour le doctorant. Le niveau d'allocation varie selon les pays en fonction de la tradition et de ressources financiËres disponibles. Dans certains pays, les allocations seront suffisantes pour couvrir les co?ts de la vie, dans d'autres pays, les bourses atteignent les montants dont bÈnÈficient les jeunes universitaires. Les doctorants titulaires d'un diplÙme de mÈdecine sont souvent salariÈs ‡ un niveau qui peut Ítre Èquivalent aux salaires cliniques. Certaines institutions requiËrent le paiement de frais de formation.


c) AccËs aux programmes de doctorat

Pour assurer la qualitÈ des programmes de doctorat, il est prÈfÈrable que les doctorants soient sÈlectionnÈs a travers un processus de concurrence , et ce ‡ un niveau international. D'autre part, dans de nombreuses institutions l'accËs ‡ un programme de doctorat est considÈrÈ comme la continuation d'un programme de Master. En outre, de nombreux indicateurs dÈmontrent que le succËs d'un programme d'Èducation relatif au doctorat dÈpend de l'interaction personnelle entre l'Ètudiant et son mentor, ce qui indique que la mise en place d'une telle interaction est nÈcessaire avant l'admission. L'accËs aux programmes de doctorat devrait tenir compte de ces diffÈrentes exigences.


3. Exigences du programme de doctorat

a) DurÈe du programme

Les programmes d'education relatifs au doctorat ont normalement une durÈe Èquivalente ‡ 3-4 ans d'engagement ‡ temps plein (Salzbourg Bologne SÈminaire, 2005). Il est important pour la l'harmonisation internationale des titulaires d'un doctorat que le programme ait un dÈlai fixe. Cette harmonisation sert ‡ plusieurs fins. Tout d'abord, un dÈlai garantit l'existence d'une limite relative ‡ la quantitÈ de travail scientifique auquel on peut s'attendre dans une thËse de doctorat. Il s'agit d'un moyen efficace qui Èvitera que les exigences relatives au doctorat n'escaladent au fil du temps. DeuxiËmement, elle encourage le doctorant ‡ consacrer un certain temps au problËme scientifique sur lequel il se concentre, et assure que le programme se base sur un travail de recherche originale. Enfin, cela permet aux Ècoles supÈrieures de dÈvelopper des structures plus adaptÈes au flux rÈgulier de doctorants.


b) Structure du programme

Le programme de doctorat vise ‡ fournir aux Ètudiants les compÈtences qui leur permettront de devenir des chercheurs qualifiÈs, c'est-‡-dire des scientifiques capables de mener des recherches indÈpendantes. Certains d'entre eux pourront poursuivre leurs carriËres dans la recherche, dans le cadre d'institutions publiques ou privÈes, tandis que d'autres sont tenus d'utiliser les compÈtences acquises dans d'autres professions. Pour rÈpondre ‡ ces besoins, le programme de doctorat doit comprendre les ÈlÈments suivants.

ï Travaux de recherche originale et formation scientifique o? le doctorant effectue des recherches pratiques, comprenant une expÈrience dans la mÈthodologie, dans l'Èlaboration d'un plan expÈrimental, l'analyse et la prÈsentation de donnÈes.

ï Cours officiels de doctorat. Il est recommandÈ que le programme des cours soit formalisÈe et limitÈ ‡ 6 mois environ (~ 30 points ECTS) du programme de doctorat total (Orpheus, 2005). Les cours devraient normalement inclure des cours de connaissances gÈnÈrales qui fourniront ‡ l'Ètudiant un aperÁu des sous-disciplines de la science mÈdicale, et proposer des cours spÈcialisÈs et ‡ jour, au choix de l'Ètudiant, afin de le soutenir dans sa formation scientifique.

ï La formation dans les compÈtences transfÈrables. Cela pourrait inclure la formation des doctorants au niveau de la prÈsentation de leurs recherches (‡ l'oral / sur panneaux), de l'enseignement universitaire, des compÈtences linguistiques, de la gestion de projet, de l'Èvaluation critique de la littÈrature scientifique, de la supervision de techniciens et / ou Ètudiants de premier cycle, et au niveau des contacts nationaux et internationaux. La formation dans les compÈtences transfÈrables devrait Ítre une partie substantielle du cours de doctorat formalisÈ.


c) SÈcurisation de la qualitÈ

Un cadre formel en vue de la sÈcurisation de la qualitÈ des programmes de doctorat devrait Ítre mis en place, de mÍme que pour le progrËs individuel de chaque Ètudiant. La mise en place d'une Èvaluation rÈguliËre des programmes de doctorat, ‡ la fois interne et externe, est recommandÈe. Une meilleure qualitÈ du programme de doctorat peut Ítre garantie par (a) l'Èvaluation rÈguliËre des progrËs rÈalisÈs et des plans futurs de l'Ètudiant en doctorat (rapports, rÈunions de la commission de thËse ou d'un groupe de suivi), (b) l'Èvaluation de la qualitÈ des cours de doctorat par des chercheurs qualifiÈs dans le domaine en question, les enseignants et les participants afin d'assurer une Èvaluation continue et l'amÈlioration du programme de formation.


4. Exigences relatives au mentor

Une supervision qualifiÈe est une composante essentielle du succËs d'un doctorat. Cette supervision devrait Ítre adaptÈe pour rÈpondre aux besoins individuels de l'Ètudiant en doctorat et pour son dÈveloppement tout au long du programme. Dans le choix des superviseurs les ÈlÈments suivants devraient Ítre considÈrÈs.

ï Les exigences de formation. Le superviseur doit Ítre scientifiquement qualifiÈ dans le domaine concernÈ, c'est-‡-dire qu'il ou elle se devrait d'Ítre un chercheur actif ‡ la production scientifique stable, et qui contribue ‡ la publication de littÈrature revue par des pairs. Le superviseur Ítre dÈtenteur d'un doctorat ou un diplÙme Èquivalent. Le superviseur doit disposer d'un large rÈseau de scientifiques au niveau local et international pour Ítre en mesure d'introduire le doctorant dans la communautÈ scientifique. De plus en plus souvent, il est prÈfÈrable que le superviseur ait une formation formelle dans le domaine de la supervision.

ï Les responsabilitÈs. Le superviseur doit rÈguliËrement se tenir disponible tout au long du programme de doctorat. La supervision suppose les conseils scientifiques gÈnÈraux, l'aide relative ‡ la gestion de projets, le support relatif ‡ l'identification et l'initiation de suivi de projets, l'assistance lors de la publication, et le dÈveloppement de carriËre. Le nombre de doctorants par superviseur devrait Ítre compatible avec sa charge de travail.

ï Relation superviseur-Ètudiant. Cette relation est la clÈ d'un programme de doctorat couronnÈ de succËs, et requiert du respect mutuel, un accord planifiÈ relatif au partage de responsabilitÈ, et une contribution de chacun des deux partis.

ï Il est recommandÈ que chaque doctorant ait au moins un co-superviseur en plus du superviseur principal afin de pouvoir couvrir tous les aspects du programme. Toutefois, la responsabilitÈ de chaque superviseur doit Ítre explicitement dÈfinie.


5. Exigences de la thËse

La thËse de doctorat est la base essentielle d'Èvaluation de l'acquis des compÈtences du doctorant nÈcessaires pour mener ‡ bien une recherche scientifique indÈpendante, originale et scientifiquement importante et pour Èvaluer de maniËre critique le travail fait par d'autres scientifiques.

ConformÈment ‡ la ´DÈclaration de Zagreb (ORPHEUS 2004), il est recommandÈ que l'indice de rÈfÈrence pour la thËse de doctorat en biomÈdecine et en soins de santÈ soit l'Èquivalent d'au moins trois travaux de recherche in extenso revus par des pairs, et publiÈs dans des revues reconnues au niveau international. En plus des documents prÈsentÈs, le doctorant doit fournir un examen complet de la documentation relative aux thËmes abordÈs, et un compte rendu complet sur les objectifs de la recherche, les mÈthodes employÈes, les rÈsultats, les dÈbats et la conclusion. Lorsque la thËse est prÈsentÈe dans d'autres formats, tels que la monographie, la commission d'Èvaluation doit s'assurer que la contribution du doctorant atteint au moins l'Èquivalent de cette rÈfÈrence

La contribution indÈpendante du doctorant doit Ítre clairement dÈmontrÈe par la dÈlimitation de la contribution faite par l'Ètudiant et par le fait de reconnaÓtre le travail effectuÈ par d'autres. Dans les cas o? les statuts ou les manuscrits sont des publications conjointes, la collaboration devrait Ítre soulignÈe, indiquant la contribution importante et indÈpendante du doctorant. Certaines universitÈs exigent qu'un article au moins soit publiÈ dans un journal SCI (parfois avec l'exigence supplÈmentaire des facteurs d'impact d'un certain niveau). Certaines universitÈs exigent que l'Ètudiant soit le premier auteur d'un article publiÈ au moins.

Pour encourager l'internationalisation, il est recommandÈ que la thËse soit rÈdigÈe, et si possible Ègalement dÈfendue, en anglais. Ce n'est cependant pas toujours possible ou souhaitable, surtout lorsque les projets sont principalement concernÈs par les questions nationales. Il devrait y avoir un rÈsumÈ de la thËse dans la langue locale. Si possible, pour permettre la comparaison des programmes de doctorat, les thËses de doctorat devraient Ítre publiÈes sur la page d'accueil de l'Ètablissement Èducatif, in extenso de prÈfÈrence. Lorsque le droit d'auteur, les brevets, ou autres empÍchent sa publication, les rÈsumÈs des thËses doivent du moins Ítre accessibles au public.


6. L'Èvaluation de thËses de doctorat

Les commissions d'Èvaluation sont normalement nommÈes par l'universitÈ ou l'institution o? le doctorant est inscrit. La thËse de doctorat est la base essentielle pour l'attribution du doctorat. Pour maintenir la qualitÈ au niveau international la thËse doit Ítre ÈvaluÈe par des personnes indÈpendantes et externes sans rapport avec le milieu o? la thËse a ÈtÈ rÈdigÈe, et sans aucun conflit d'intÈrÍts. L'internationalisation des Ètudes doctorales sera renforcÈe si la commission d'Èvaluation comprend au moins un membre Ètranger. Tous les membres de la commission devraient Ítre des scientifiques s actifs. Le superviseur ne doit pas Ítre membre votant de la commission.

Il est important que l'institution ait des critËres clairs pour l'Èvaluation d'une thËse de doctorat, en particulier en ce qui concerne le nombre et le type d'articles que la commission exige du candidat, qu'ils soient publiÈs ou sous forme de manuscrit, ainsi que le contenu et la durÈe du commentaire accompagnant.

Les Ètudiants doctorants restent souvent sans emploi une certaine pÈriode suivant la prÈsentation de leur thËse. C'est pourquoi des efforts doivent Ítre faits pour veiller ‡ ce que les thËses de doctorat soient ÈvaluÈes dans les trois mois, conformÈment ‡ une Èvaluation rigoureuse.

Les Èvaluations nÈgatives. Dans le cas d'une possible Èvaluation nÈgative de la thËse, le doctorant se voit, dans la plupart des cas, Ítre proposÈ la possibilitÈ de rÈÈcrire la thËse. Dans le cas o? l'Èvaluation nÈgative serait relative ‡ la dÈfense publique finale, il est recommandÈ que l'Ètudiant soit autorisÈ ‡ prÈsenter une dÈfense supplÈmentaire. Si une Èvaluation nÈgative persiste encore aprËs la deuxiËme dÈfense, la thËse est normalement refusÈe.


7. Conclusion

L'objectif de la prÈsente prise de position de dÈfinir les principaux ÈlÈments d'un doctorat europÈen dans le domaine biomÈdical et celui des soins de santÈ, ainsi que de souligner les facteurs pouvant amÈliorer la qualitÈ d'un doctorat. Le contenu et les exigences d'un doctorat varient inÈvitablement d'un pays ‡ l'autre, dÈpendamment des universitÈs et facultÈs. Toutefois, si la qualitÈ du doctorat doit Ítre maintenue et amÈliorÈe, une certaine harmonisation des normes actuelles et des objectifs est nÈcessaire. Il est prÈvu que cette prise de position s'avËre utile dans cette matiËre.


Addendum sur la nomenclature

Doctorant, candidas au doctorat. Ces termes sont synonymes, et dÈfinissent une personne inscrite ‡ un programme de doctorat. Ceci dit, le terme ´candidat au doctoratª est favorisÈ par plusieurs organisations, tel qu' EURODOC. En dÈpit de cela, le terme ´doctorantª est plus commun, et c'est le terme utilisÈ dans le prÈsent document.

Master en mÈdecine et en soins de santÈ. Le diplÙme obtenu par les mÈdecins et les autres Ètudiants en soins de santÈ suite ‡ une formation professionnelle de 5-6 ans est gÈnÈralement considÈrÈ comme Èquivalent ‡ une maÓtrise, et donc normalement considÈrÈ comme pleinement suffisante pour entrer dans le troisiËme cycle du processus de Bologne.

Superviseur, mentor, conseiller. Un superviseur est une personne qui a la responsabilitÈ de fournir un cadre pour le programme du doctorant, de donner des conseils si besoin, et de veiller ‡ ce que l'Ètudiant ait la possibilitÈ de complÈter le programme avec succËs. En outre, certains programmes ont des mentors et des conseillers, qui se proposent comme soutient ‡ la fois au superviseur et ‡ l'Ètudiant doctorant.

Doctorat professionnel. Un doctorat professionnel est, dans certains pays accordÈ pour un programme de recherche relativement court, faisant normalement partie d'un programme plus Ètendu, dans le prolongement d'un baccalaurÈat + programme de maÓtrise assurant une compÈtence professionnelle, tel que par exemple un diplÙme en mÈdecine. Cela ne doit pas Ítre confondu avec un doctorat.

Doctorat supÈrieur. De nombreux pays attribuent des diplÙmes de doctorat ou bien des titres pour des rÈalisations scientifiques au-del‡ du doctorat. Ces diplÙmes ou qualifications comprennent ce qui est connu sous le nom de "habilitation" et les titres scandinaves dr .med. Ces diplÙmes ou qualifications sont gÈnÈralement accordÈs en reconnaissance du fait que le titulaire est un scientifique Ètabli.


RÈfÈrences

ï M Nerad, M Heggelund (eds): Vers un doctorat mondial, Washington Univ Press 2008
ï les documents de consensus d'ORPHEUS 2004, 2005 et 2007 (http://www.orpheus-med.org/, cliquer sur ´Documentsª)
ïTENDANCES V, Association europÈenne des universitÈs (voir www.eua.be)
ï ´RÈaliser l'Espace europÈen de l'enseignement supÈrieur". CommuniquÈ de la ConfÈrence des ministres responsables de l'enseignement supÈrieur ‡ Berlin le 19 Septembre 2003 (voir www.eua.be).
ï ´Les programmes de doctorat pour la sociÈtÈ europÈenne de la connaissance" sÈminaire de Bologne, Salzbourg, 3-5 FÈvrier 2005, voir www.eua.be
ï ´Ambitions correspondantes ayant des responsabilitÈs et des ressources". SÈminaire de Bologne, Nice, 7-9 DÈcembre 2006, voir www.eua.be

 

 

Commission

Commission Executive d'Orpheus


Zdravko Lackovic (Zagreb), PrÈsident

David Gordon (Copenhagen), Vice-prÈsident

Seppo Meri (Helsinki), SecrÈtaire

Jadranka Bozikov (Zagreb), TrÈsorier

Guenther Gell (Graz)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

L·szlž VÈcsei (Szeged)

Michael Mulvany (Aarhus)

Osman Sinanovic (Tuzla)

Petr Hach (Prague)

Raffaella M. Crinelli (Stockholm), reprÈsentant des candidats au doctorat

Vincenzo Costigliola (EMA , Brussel)



Force opÈrationnelle responsable de la version prÈliminaire de la prise de position

 

Michael Mulvany, co-chairman (Aarhus)

Zdravko Lackovic, co-chairman (Zagreb)

David Gordon (Copenhagen)

Hannes Stockinger (Vienna)

Helle PrÊtorius (Aarhus)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

Rikke Katrine Jentoft Olsen (Aarhus)

Seppo Meri (Helsinki)

 

ORPHEUS 2009 position paper

 

 

Towards Standards for PhD Education in Biomedicine and†Health Sciences

A position paper from ORPHEUS


 

Prepared during ORPHEUS 2009: Fourth European Conference

23-25 April 2009

 

Aarhus University, Denmark

Publisher:

SUN-TRYK. Aarhus University, Building†1160, Ole†Worms†AllȆ4, Aarhus, Denmark

Cover page:

Layout - Andrea Knapic

 

Contents

†Foreword †4
†Position paper
†1. Background 5
†2. Admission criteria 5
  • †Qualifications
  • †Requirements for enrolment
  • †Access to PhD programmes
† 3. Requirements of the PhD programme 6
  • †Length of programme
  • Structure of programme
  • Securing quality
†4. Requirements for the supervisor †7
†5. Requirements of the PhD thesis †8
†6. Evaluation of PhD theses 8
†7. Conclusion †9
†Addendum on nomenclature †9
†Committees †10
†Executive Committee
†Task Force

 

Foreword

 

 

Towards Standards for PhD Education in Biomedicine and†Health Sciences

A position paper from ORPHEUS


ORPHEUS (Organisation for PhD Education in Biomedicine and Health Sciences in the European System) was created in response to the growing emphasis throughout Europe on PhD education as the "third cycle" in the Bologna process. For health sciences this provides new opportunities for the advancement of clinical research as well as for strengthening basic research in the field.†This is, however, dependent on the content and quality of the PhD degree, as discussed at the previous ORPHEUS conferences held in 2004, 2005 and 2007.


The present position paper builds on the consensus documents from the previous ORPHEUS conferences, and seeks to provide a framework for the further development of standards for PhD education in biomedicine and health sciences.

The position paper is primarily addressed to faculties and heads of graduate schools, but may also be of interest for legislators.

The position paper is the result of extensive discussions before and during ORPHEUS2009, Fourth European Conference, held at Aarhus University, Denmark 23-25 April 2009. The conference welcomed 165 participants representing 72 health schools/universities from 33 European countries who participated in the discussion. Drafting was undertaken by a Task Force, the members of which are listed at the end of this document.

Further details about ORPHEUS may be found on http://www.orpheus-med.org, where the previous consensus documents also may be found.

 

On behalf of the ORPHEUS Executive Committee

 

Zdravko Lackovic††††† Michael Mulvany
President, ORPHEUS ORPHEUS2009 conference chairman


12 May 2009

Towards standards for PhD Education in Biomedicine and Health Sciences: a position paper from ORPHEUS

 

 

 

The purpose of the position paper is to summarize the consensus documents from the previous ORPHEUS conferences, to provide a status report concerning European PhD education in biomedicine and health sciences, and to make a number of recommendations regarding steps to be taken for developing standards for PhD education. The paper refers to the standards for which we aim, and not standardization of PhD programmes.

 

1. Background

 

The modern concept of the PhD degree, research training under supervision, was developed in the nineteenth century and has since spread to most of the World (Nerad and Heggelund, 2008). The overall aim is to produce a qualified researcher, evaluated by the PhD thesis and an oral defence of the scientific results.

The "Bologna Process" was initiated in 1999 with the intention of harmonizing European higher education. The process was extended at a meeting of ministers in Berlin in 2003 to include all three "cycles": Bachelor, Master and PhD and attention is now shifting towards the PhD level.

The vast number of new PhD programmes in Biomedicine appearing throughout Europe requires that standards are defined for the quality for PhD programmes in general. It has to be stressed, however, that the autonomy of the institutions must be respected and the existing diversity amongst the programmes protected.

At the ORPHEUS conference in 2007, "clinical PhDs" were discussed. "Clinical PhDs" are PhD programmes in parallel with clinical training, and therefore extend over longer periods. It was agreed that a clinical PhD should meet the same standards as other PhDs as regards the level of the PhD thesis. In this respect, the PhD differs significantly from the "professional doctorates" awarded in some countries, and which are often based on shorter research training periods.

The consensus documents from the three previous ORPHEUS conferences are in full agreement with those of the European Universities Association (TRENDS V, 2007, page 25).

"The core component of the third cycle is the advancement of knowledge through original research, and this makes the third cycle unique and different from the first and second cycles. The doctoral training phase constitutes the main link between the European Higher Education and Research Areas, and high quality doctoral programmes are therefore crucial in achieving Europe's research goals."

The present position paper seeks to clarify these standards and, on the basis of the previous ORPHEUS consensus papers and other relevant documents, to suggest a structure for European PhD programmes in biomedicine and health sciences.

 

2. Admission criteria

 

a) Qualifications

In regard to the Bologna process (with the Berlin addendum), admission should be based on a Master's degree, but this is not always the case. In some countries, admission to PhD programmes can be made con?currently with a Master's programme, but the PhD can only be awarded after obtaining a Master's degree. In other countries, PhD degrees are awarded alone on the basis of assessment of the PhD thesis without regard to previous degrees.

The admission criteria are usually the responsibility of the university and the academic unit concerned. Criteria for admission normally require that the candidate's qualifications are such that the candidate may be expected to complete a PhD programme successfully. Criteria can include proven research competence through for example predoctoral research pro?grammes and published papers, high marks in bachelor and masters exams, and - for medical candidates - clinical experience.

ORPHEUS recommends that admission should normally be on the basis of a previously obtained Master's degree or equivalent, or the expectation of obtaining this during the PhD programme. There should, however, be flexibility. Studies or work experiences which bring a candidate to Master's level may also be accepted.

 

b) Requirements for enrolment

 


Before enrolling the PhD student, the institution concerned should approve the following points.

  • The scientific quality of the project. This can for example be done by written external assessment of the project description or else by presentation of the project to a panel of assessors. It is important that the PhD student is given a project which has good chances of success.


  • The quality of the supervisors. See section 4.


  • The resources needed to complete the project. These resources include infrastructure for the project, the running costs, the costs of supervision, and the stipend for the PhD student. The stipend level varies between countries depending on tradition and finances available. In some countries, stipends will be sufficient to meet costs of living, in other countries stipends are at a level of junior academics. PhD students with medical degrees are often salaried at a level which may be compatible with clinical salaries. In some institutions bench fees are required.



c) Access to PhD programmes

To ensure quality of PhD programmes, it is advantageous that PhD students are selected on the basis of a competitive and internationally open process. On the other hand, in many institutions entrance to a PhD programme is seen as the continuation of a Master's program. Furthermore, there is now strong evidence that a successful PhD programme is dependent on good personal interaction between student and supervisor, indicating that such interaction is needed before admission. Access to PhD programmes should take account of these differing requirements.


3. Requirements of the PhD programme

a) Length of programme

PhD programmes normally have a duration equivalent to 3-4 years full time commitment (Salzburg Bologna Seminar, 2005). It is important for the international compatibility of a PhD degree that the programme has a clear time limit. This serves several purposes. Firstly, the time frame guarantees that there is an upper limit to the amount of scientific work, which can be expected to be included in a PhD thesis. This is an effective way to avoid the requirements for a PhD degree escalating over time. Secondly, it encourages the PhD student to devote concentrated time to the scientific problem, and to ensure that the programme is based on original research. Finally, it allows graduate schools to develop structures for handling a steady stream of PhD students.


b) Structure of programme

The PhD programme aims to provide students with competences that enable them to become a qualified researcher, that is a scientist able to conduct independent research. Some may be expected to continue in research, in either public or private institutions, while others are expected to use the competences obtained in other occupations. To meet these needs, PhD programme should include the following.

  • Original research and scientific training where the PhD student performs hands-on research, including experience in methodology, experimental design, analysis and data presentation.


  • Formalized PhD courses. It is recommended that the course programme is formalized and limited to about 6 months (~30 ECTS-points) of the total PhD programme (ORPHEUS 2005). The courses would normally include general courses that provide the student with an insight to relevant sub-disciplines of medical science, and offer specialized, up-to-date elective courses to support the students in their scientific training.


  • Training in transferable skills. This could include training PhD students in presentation of their research (oral/?poster), in university teaching, in linguistic skills, in project management, in critical evaluation of scientific literature, in supervision of technicians and/or undergraduate students, and in establishing national and international contacts. Training in transferable skills should be a substantial part of the formalized PhD courses.



c) Securing quality

A formal framework for quality assurance of the PhD-programmes should be developed, as well as for the progress of the individual student. It is recommended that the PhD prog?rammes should be evaluated regularly both internally and externally. Quality of the PhD pro?gramme may be secured by (a) regular evaluation of progress and future plans of the PhD student (reports, meetings of the thesis committee or a follow-up group), (b) evaluations of the quality of the PhD courses by feedback from qualified researchers in the field, the teachers and the participants to ensure continuous assessment and improvement of the training programme.

4. Requirements for the supervisor

 

Qualified supervision is an essential component of a successful PhD. The supervision should be tailored to meet the requirements of the individual PhD student and his or her development throughout the programme. In selecting supervisors the following elements may be considered.

  • Academic requirements. The supervisor should be scientifically qualified in the field concerned, implying that he of she is an active scholar with a steady scientific production that contributes to the peer reviewed literature. The supervisor should have a PhD or an equivalent degree. The supervisor should have a broad scientific local and international network to be able to introduce the PhD student into the scientific community. Increasingly, it is expected that the supervisor has some formal training as a supervisor.


  • Responsibilities. The supervisor should be available on a regular basis throughout the PhD programme. The support should include general scientific advice, help on project management, help to identify and initiate follow-up projects, assistance during publication, and career development. The number of PhD students per supervisor should be compatible with his or her workload.


  • Supervisor-student relationship. This relationship is the key to a successful PhD programme, and requires mutual respect, planned and agreed shared responsibility, and a contribution from both.


  • It is recommended that each PhD student should have at least one co-supervisor in addition to the main supervisor to cover all aspects of the programme. However, the responsi?bility of each supervisor should be explicit.



5. Requirements of the PhD thesis

The PhD thesis is the primary basis for evaluating if the PhD student has acquired the skills to carry out independent, original and scientifically significant research and to critically evaluate work done by others.

Consistent with the 'Zagreb declaration' (ORPHEUS 2004), it is recommended that the benchmark for the PhD thesis in biomedicine and health sciences should be the equivalent of at least three in extenso peer-reviewed papers published in internationally recog?nized journals. In addition to the papers presented, the PhD student should provide a full review of the literature relevant to the themes in the papers, and a full account of the research aims, methods, results, discussion and conclusion. Where the PhD research is presented in other formats, such as the single monograph, the assessment committee should ensure that the contribution is at least equivalent to this benchmark

The independent contribution of the PhD student should be clearly demonstrated by delineating the contribution made by the student and acknowledging work done by others. In cases where the articles or manuscripts are joint publications, there should be co-author statements showing that the PhD student has made a substantial and independent contribution. Some universities require that at least one paper is published in a SCI-listed paper (sometimes with the additional requirement of impact factors above a certain level). Some universities require that the student is the first author of at least one published paper

To encourage internationalisation it is recommended that the thesis is written, and optimally also defended, in English. This is not, however, always possible or desirable, especially where projects are primarily concerned with national questions. There should be a summary of the thesis in the local language. If possible, to allow comparison of PhD programmes, PhD theses should be published on the graduate school's home?page, preferably in extenso. Where patent, copyright legislation or other reasons prevent this, at least abstracts of the theses should be publicly accessible.

 

 

6. Evaluation of PhD theses

Assessment committees are normally appointed by the university or institution at which the PhD has been performed.The PhD thesis is the primary basis for the award of the PhD degree. To maintain of quality at international level the thesis should be evaluated by inde?pendent persons external to and without connection to the milieu where the PhD was performed, and without any conflict of interest. Internationalization of the PhD degree will be enhanced if the assessment committee includes at least one member from another country. All committee members should be senior and active scientists. The supervisor should not be a voting member of the committee.

It is important that the institution has clear criteria for the assessment of a PhD thesis, in particular as regards the number and standard of articles which is expected, whether these should be published or in manuscript form, as well as the content and length of the accompanying review.

PhD students often enter a period of unemployment following submission of their thesis. Therefore efforts should be made to ensure that PhD theses are assessed within three months, consistent with rigorous assessment.

Negative assessments. As regards a negative assessment of the PhD thesis, in most cases, the PhD student is given the opportunity to rewrite the thesis. Where there is a negative assessment of the final public defence or viva, it is recommended that the student is allowed an additional defence. If there is still a problem after the second defence, the thesis is normally declined.

 

7. Conclusion

 

This position paper has sought to define the main elements of a European PhD in biomedicine and health sciences, and point to factors which can enhance the quality of a PhD degree. The content and requirements for a PhD degree will inevitably vary between countries, universities and faculties. However, if the value of the PhD degree is to be maintained and increased, some harmonization of current standards and goals is needed. It is intended that this position paper will be of assistance in this direction.


Addendum on Nomenclature

PhD student, PhD candidate. These terms are synonymous and indicate a person who is enrolled in a PhD programme. The term "PhD candidate" is preferred by several organisations, including EURODOC. The term "PhD student" is still the most common, and the one used in this paper.

Master's degree in medicine and other health sciences. The degree obtained by medical and other health science students following a professional training of 5-6 years is usually considered to be equivalent to a Master's degree, and thus normally considered fully sufficient to enter the third cycle of the Bologna Process.

Supervisor, Mentor, Advisor. A supervisor is a person who has responsibility for providing the framework for the PhD student's programme, giving advice as needed, and ensuring that the student has the opportunity to complete the programme satisfactorily. In addition, some programmes have mentors and advisors, who provide broad counselling to assist both the supervisor and the PhD student.

Professional doctorate. A professional doctorate is in some countries given for a relatively short research programme, normally part of a longer taught programme, in extension of a bachelor+masters programme which gives professional competence, e.g. a medical degree. This should not be confused with a PhD.

Higher doctoral degrees. Many countries award doctoral degrees or qualifications for achievements beyond the PhD. Such degrees or qualifications include the widespread "habilitation" and the Scandinavian dr. med. Such degrees or qualifications are generally given in recognition that the holder is an established scientist.

 

References

 

  • Nerad M, Heggelund M (eds): Toward a Global PhD, Univ Washington Press 2008

  • ORPHEUS consensus documents 2004, 2005 and 2007 (http://www.orpheus-med.org/, click on "documents")

  • TRENDS V, European Universities Association (see www.eua.be)

  • "Realising the European Higher Education Area". CommuniquÈ of the Conference of Ministers responsible for Higher Education in Berlin on 19 September 2003 (see www.eua.be).

  • "Doctoral Programmes for the European Knowledge Society" Bologna Seminar, Salzburg, 3-5 February 2005, see www.eua.be

  • "Matching Ambition with Responsibilities and Resources". Bologna Seminar, Nice, 7-9 December 2006, see www.eua.be



 

Committees

Orpheus Executive Committee

Zdravko Lackovic (Zagreb), President

David Gordon (Copenhagen), Vice President

Seppo Meri (Helsinki), Secretary

Jadranka Bozikov (Zagreb), Treasurer

Guenther Gell (Graz)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

L·szlž VÈcsei (Szeged)

Michael Mulvany (Aarhus)

Osman Sinanovic (Tuzla)

Petr Hach (Prague)

Raffaella M. Crinelli (Stockholm), PhD candidates representative

Vincenzo Costigliola (EMA , Brussels)


Task force responsible for preparing draft of position paper

 

Michael Mulvany, co-chairman (Aarhus)

Zdravko Lackovic, co-chairman (Zagreb)

David Gordon (Copenhagen)

Hannes Stockinger (Vienna)

Helle PrÊtorius (Aarhus)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

Rikke Katrine Jentoft Olsen (Aarhus)

Seppo Meri (Helsinki)

 

 

ORPHEUS 2009 position paper

 


Towards Standards for PhD Education in Biomedicine and†Health Sciences

A position paper from ORPHEUS



 

Prepared during ORPHEUS 2009: Fourth European Conference

23-25 April 2009

 

Aarhus University, Denmark

Publisher:

SUN-TRYK. Aarhus University, Building†1160, Ole†Worms†AllȆ4, Aarhus, Denmark

Cover page:

Layout - Andrea Knapic

 

Contents

†Foreword †4
†Position paper
†1. Background 5
†2. Admission criteria 5
  • †Qualifications
  • †Requirements for enrolment
  • †Access to PhD programmes
† 3. Requirements of the PhD programme 6
  • †Length of programme
  • Structure of programme
  • Securing quality
†4. Requirements for the supervisor †7
†5. Requirements of the PhD thesis †8
†6. Evaluation of PhD theses 8
†7. Conclusion †9
†Addendum on nomenclature †9
†Committees †10
†Executive Committee
†Task Force

 

Foreword

 

 

Towards Standards for PhD Education in Biomedicine and†Health Sciences

A position paper from ORPHEUS


ORPHEUS (Organisation for PhD Education in Biomedicine and Health Sciences in the European System) was created in response to the growing emphasis throughout Europe on PhD education as the "third cycle" in the Bologna process. For health sciences this provides new opportunities for the advancement of clinical research as well as for strengthening basic research in the field.†This is, however, dependent on the content and quality of the PhD degree, as discussed at the previous ORPHEUS conferences held in 2004, 2005 and 2007.


The present position paper builds on the consensus documents from the previous ORPHEUS conferences, and seeks to provide a framework for the further development of standards for PhD education in biomedicine and health sciences.

The position paper is primarily addressed to faculties and heads of graduate schools, but may also be of interest for legislators.

The position paper is the result of extensive discussions before and during ORPHEUS2009, Fourth European Conference, held at Aarhus University, Denmark 23-25 April 2009. The conference welcomed 165 participants representing 72 health schools/universities from 33 European countries who participated in the discussion. Drafting was undertaken by a Task Force, the members of which are listed at the end of this document.

Further details about ORPHEUS may be found on http://www.orpheus-med.org, where the previous consensus documents also may be found.


On behalf of the ORPHEUS Executive Committee

 

Zdravko Lackovic†††††
Michael Mulvany
President, ORPHEUS ORPHEUS2009 conference chairman


12 May 2009

Towards standards for PhD Education in Biomedicine and Health Sciences: a position paper from ORPHEUS

 

 

 

The purpose of the position paper is to summarize the consensus documents from the previous ORPHEUS conferences, to provide a status report concerning European PhD education in biomedicine and health sciences, and to make a number of recommendations regarding steps to be taken for developing standards for PhD education. The paper refers to the standards for which we aim, and not standardization of PhD programmes.

 

1. Background

 

The modern concept of the PhD degree, research training under supervision, was developed in the nineteenth century and has since spread to most of the World (Nerad and Heggelund, 2008). The overall aim is to produce a qualified researcher, evaluated by the PhD thesis and an oral defence of the scientific results.

The "Bologna Process" was initiated in 1999 with the intention of harmonizing European higher education. The process was extended at a meeting of ministers in Berlin in 2003 to include all three "cycles": Bachelor, Master and PhD and attention is now shifting towards the PhD level.

The vast number of new PhD programmes in Biomedicine appearing throughout Europe requires that standards are defined for the quality for PhD programmes in general. It has to be stressed, however, that the autonomy of the institutions must be respected and the existing diversity amongst the programmes protected.

At the ORPHEUS conference in 2007, "clinical PhDs" were discussed. "Clinical PhDs" are PhD programmes in parallel with clinical training, and therefore extend over longer periods. It was agreed that a clinical PhD should meet the same standards as other PhDs as regards the level of the PhD thesis. In this respect, the PhD differs significantly from the "professional doctorates" awarded in some countries, and which are often based on shorter research training periods.

The consensus documents from the three previous ORPHEUS conferences are in full agreement with those of the European Universities Association (TRENDS V, 2007, page 25).

"The core component of the third cycle is the advancement of knowledge through original research, and this makes the third cycle unique and different from the first and second cycles. The doctoral training phase constitutes the main link between the European Higher Education and Research Areas, and high quality doctoral programmes are therefore crucial in achieving Europe's research goals."

The present position paper seeks to clarify these standards and, on the basis of the previous ORPHEUS consensus papers and other relevant documents, to suggest a structure for European PhD programmes in biomedicine and health sciences.


2. Admission criteria

 

a) Qualifications

In regard to the Bologna process (with the Berlin addendum), admission should be based on a Master's degree, but this is not always the case. In some countries, admission to PhD programmes can be made con?currently with a Master's programme, but the PhD can only be awarded after obtaining a Master's degree. In other countries, PhD degrees are awarded alone on the basis of assessment of the PhD thesis without regard to previous degrees.

The admission criteria are usually the responsibility of the university and the academic unit concerned. Criteria for admission normally require that the candidate's qualifications are such that the candidate may be expected to complete a PhD programme successfully. Criteria can include proven research competence through for example predoctoral research pro?grammes and published papers, high marks in bachelor and masters exams, and - for medical candidates - clinical experience.

ORPHEUS recommends that admission should normally be on the basis of a previously obtained Master's degree or equivalent, or the expectation of obtaining this during the PhD programme. There should, however, be flexibility. Studies or work experiences which bring a candidate to Master's level may also be accepted.

 

b) Requirements for enrolment

 


Before enrolling the PhD student, the institution concerned should approve the following points.

  • The scientific quality of the project. This can for example be done by written external assessment of the project description or else by presentation of the project to a panel of assessors. It is important that the PhD student is given a project which has good chances of success.



  • The quality of the supervisors. See section 4.



  • The resources needed to complete the project. These resources include infrastructure for the project, the running costs, the costs of supervision, and the stipend for the PhD student. The stipend level varies between countries depending on tradition and finances available. In some countries, stipends will be sufficient to meet costs of living, in other countries stipends are at a level of junior academics. PhD students with medical degrees are often salaried at a level which may be compatible with clinical salaries. In some institutions bench fees are required.





c) Access to PhD programmes

To ensure quality of PhD programmes, it is advantageous that PhD students are selected on the basis of a competitive and internationally open process. On the other hand, in many institutions entrance to a PhD programme is seen as the continuation of a Master's program. Furthermore, there is now strong evidence that a successful PhD programme is dependent on good personal interaction between student and supervisor, indicating that such interaction is needed before admission. Access to PhD programmes should take account of these differing requirements.


3. Requirements of the PhD programme

a) Length of programme

PhD programmes normally have a duration equivalent to 3-4 years full time commitment (Salzburg Bologna Seminar, 2005). It is important for the international compatibility of a PhD degree that the programme has a clear time limit. This serves several purposes. Firstly, the time frame guarantees that there is an upper limit to the amount of scientific work, which can be expected to be included in a PhD thesis. This is an effective way to avoid the requirements for a PhD degree escalating over time. Secondly, it encourages the PhD student to devote concentrated time to the scientific problem, and to ensure that the programme is based on original research. Finally, it allows graduate schools to develop structures for handling a steady stream of PhD students.


b) Structure of programme

The PhD programme aims to provide students with competences that enable them to become a qualified researcher, that is a scientist able to conduct independent research. Some may be expected to continue in research, in either public or private institutions, while others are expected to use the competences obtained in other occupations. To meet these needs, PhD programme should include the following.

  • Original research and scientific training where the PhD student performs hands-on research, including experience in methodology, experimental design, analysis and data presentation.



  • Formalized PhD courses. It is recommended that the course programme is formalized and limited to about 6 months (~30 ECTS-points) of the total PhD programme (ORPHEUS 2005). The courses would normally include general courses that provide the student with an insight to relevant sub-disciplines of medical science, and offer specialized, up-to-date elective courses to support the students in their scientific training.



  • Training in transferable skills. This could include training PhD students in presentation of their research (oral/?poster), in university teaching, in linguistic skills, in project management, in critical evaluation of scientific literature, in supervision of technicians and/or undergraduate students, and in establishing national and international contacts. Training in transferable skills should be a substantial part of the formalized PhD courses.





c) Securing quality

A formal framework for quality assurance of the PhD-programmes should be developed, as well as for the progress of the individual student. It is recommended that the PhD prog?rammes should be evaluated regularly both internally and externally. Quality of the PhD pro?gramme may be secured by (a) regular evaluation of progress and future plans of the PhD student (reports, meetings of the thesis committee or a follow-up group), (b) evaluations of the quality of the PhD courses by feedback from qualified researchers in the field, the teachers and the participants to ensure continuous assessment and improvement of the training programme.

4. Requirements for the supervisor

 

Qualified supervision is an essential component of a successful PhD. The supervision should be tailored to meet the requirements of the individual PhD student and his or her development throughout the programme. In selecting supervisors the following elements may be considered.

  • Academic requirements. The supervisor should be scientifically qualified in the field concerned, implying that he of she is an active scholar with a steady scientific production that contributes to the peer reviewed literature. The supervisor should have a PhD or an equivalent degree. The supervisor should have a broad scientific local and international network to be able to introduce the PhD student into the scientific community. Increasingly, it is expected that the supervisor has some formal training as a supervisor.



  • Responsibilities. The supervisor should be available on a regular basis throughout the PhD programme. The support should include general scientific advice, help on project management, help to identify and initiate follow-up projects, assistance during publication, and career development. The number of PhD students per supervisor should be compatible with his or her workload.



  • Supervisor-student relationship. This relationship is the key to a successful PhD programme, and requires mutual respect, planned and agreed shared responsibility, and a contribution from both.



  • It is recommended that each PhD student should have at least one co-supervisor in addition to the main supervisor to cover all aspects of the programme. However, the responsi?bility of each supervisor should be explicit.





5. Requirements of the PhD thesis

The PhD thesis is the primary basis for evaluating if the PhD student has acquired the skills to carry out independent, original and scientifically significant research and to critically evaluate work done by others.

Consistent with the 'Zagreb declaration' (ORPHEUS 2004), it is recommended that the benchmark for the PhD thesis in biomedicine and health sciences should be the equivalent of at least three in extenso peer-reviewed papers published in internationally recog?nized journals. In addition to the papers presented, the PhD student should provide a full review of the literature relevant to the themes in the papers, and a full account of the research aims, methods, results, discussion and conclusion. Where the PhD research is presented in other formats, such as the single monograph, the assessment committee should ensure that the contribution is at least equivalent to this benchmark

The independent contribution of the PhD student should be clearly demonstrated by delineating the contribution made by the student and acknowledging work done by others. In cases where the articles or manuscripts are joint publications, there should be co-author statements showing that the PhD student has made a substantial and independent contribution. Some universities require that at least one paper is published in a SCI-listed paper (sometimes with the additional requirement of impact factors above a certain level). Some universities require that the student is the first author of at least one published paper

To encourage internationalisation it is recommended that the thesis is written, and optimally also defended, in English. This is not, however, always possible or desirable, especially where projects are primarily concerned with national questions. There should be a summary of the thesis in the local language. If possible, to allow comparison of PhD programmes, PhD theses should be published on the graduate school's home?page, preferably in extenso. Where patent, copyright legislation or other reasons prevent this, at least abstracts of the theses should be publicly accessible.



6. Evaluation of PhD theses

Assessment committees are normally appointed by the university or institution at which the PhD has been performed.The PhD thesis is the primary basis for the award of the PhD degree. To maintain of quality at international level the thesis should be evaluated by inde?pendent persons external to and without connection to the milieu where the PhD was performed, and without any conflict of interest. Internationalization of the PhD degree will be enhanced if the assessment committee includes at least one member from another country. All committee members should be senior and active scientists. The supervisor should not be a voting member of the committee.

It is important that the institution has clear criteria for the assessment of a PhD thesis, in particular as regards the number and standard of articles which is expected, whether these should be published or in manuscript form, as well as the content and length of the accompanying review.

PhD students often enter a period of unemployment following submission of their thesis. Therefore efforts should be made to ensure that PhD theses are assessed within three months, consistent with rigorous assessment.

Negative assessments. As regards a negative assessment of the PhD thesis, in most cases, the PhD student is given the opportunity to rewrite the thesis. Where there is a negative assessment of the final public defence or viva, it is recommended that the student is allowed an additional defence. If there is still a problem after the second defence, the thesis is normally declined.

 

7. Conclusion

 

This position paper has sought to define the main elements of a European PhD in biomedicine and health sciences, and point to factors which can enhance the quality of a PhD degree. The content and requirements for a PhD degree will inevitably vary between countries, universities and faculties. However, if the value of the PhD degree is to be maintained and increased, some harmonization of current standards and goals is needed. It is intended that this position paper will be of assistance in this direction.



Addendum on Nomenclature

PhD student, PhD candidate. These terms are synonymous and indicate a person who is enrolled in a PhD programme. The term "PhD candidate" is preferred by several organisations, including EURODOC. The term "PhD student" is still the most common, and the one used in this paper.

Master's degree in medicine and other health sciences. The degree obtained by medical and other health science students following a professional training of 5-6 years is usually considered to be equivalent to a Master's degree, and thus normally considered fully sufficient to enter the third cycle of the Bologna Process.

Supervisor, Mentor, Advisor. A supervisor is a person who has responsibility for providing the framework for the PhD student's programme, giving advice as needed, and ensuring that the student has the opportunity to complete the programme satisfactorily. In addition, some programmes have mentors and advisors, who provide broad counselling to assist both the supervisor and the PhD student.

Professional doctorate. A professional doctorate is in some countries given for a relatively short research programme, normally part of a longer taught programme, in extension of a bachelor+masters programme which gives professional competence, e.g. a medical degree. This should not be confused with a PhD.

Higher doctoral degrees. Many countries award doctoral degrees or qualifications for achievements beyond the PhD. Such degrees or qualifications include the widespread "habilitation" and the Scandinavian dr. med. Such degrees or qualifications are generally given in recognition that the holder is an established scientist.

 

References

 

  • Nerad M, Heggelund M (eds): Toward a Global PhD, Univ Washington Press 2008

  • ORPHEUS consensus documents 2004, 2005 and 2007 (http://www.orpheus-med.org/, click on "documents")

  • TRENDS V, European Universities Association (see www.eua.be)

  • "Realising the European Higher Education Area". CommuniquÈ of the Conference of Ministers responsible for Higher Education in Berlin on 19 September 2003 (see www.eua.be).

  • "Doctoral Programmes for the European Knowledge Society" Bologna Seminar, Salzburg, 3-5 February 2005, see www.eua.be

  • "Matching Ambition with Responsibilities and Resources". Bologna Seminar, Nice, 7-9 December 2006, see www.eua.be





 

Committees

Orpheus Executive Committee

Zdravko Lackovic (Zagreb), President

David Gordon (Copenhagen), Vice President

Seppo Meri (Helsinki), Secretary

Jadranka Bozikov (Zagreb), Treasurer

Guenther Gell (Graz)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

L·szlž VÈcsei (Szeged)

Michael Mulvany (Aarhus)

Osman Sinanovic (Tuzla)

Petr Hach (Prague)

Raffaella M. Crinelli (Stockholm), PhD candidates representative

Vincenzo Costigliola (EMA , Brussels)



Task force responsible for preparing draft of position paper

 

Michael Mulvany, co-chairman (Aarhus)

Zdravko Lackovic, co-chairman (Zagreb)

David Gordon (Copenhagen)

Hannes Stockinger (Vienna)

Helle PrÊtorius (Aarhus)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

Rikke Katrine Jentoft Olsen (Aarhus)

Seppo Meri (Helsinki)

 

 

Aarhus_position_paper_espanol





Hacia los est·ndares en la enseÒanza superior a nivel doctoral en los campos de biomedicina y ciencias de la salud


Documento de posicižn de ORPHEUS






 

 

 

Elaborado durante la Cuarta Conferencia Europea ORPHEUS 2009


23-25 de abril de 2009


Universidad de Aarhus, Dinamarca

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Editor:

SUN-TRYK. Aarhus University, Building†1160, Ole†Worms†AllȆ4, Aarhus, Denmark

 

Portada:

DiseÒo: Andrea Knapić

 

 

Õndice

 

Pre·mbulo.............................................................................................................. 4

 

Documento de posicižn

1. Antecedentes .......................................................................................... 5

2. Criterios de admisižn ........................................................................... 5

  • TÌtulos acadÈmicos

  • Requisitos de matrÌcula

  • Acceso a los estudios de posgrado

3. Requisitos de los programas de posgrado........................................ 6

  • Duracižn del programa

  • Estructura de los estudios

  • GarantÌa de calidad

4. Requisitos del director de la tesis............................................................. 7

5. Requisitos de la tesis doctoral.............................................................. 8

6. Evaluacižn de las tesis doctorales........................................................ 8

7. Conclusižn............................................................................................... 9

 

Anexo de nomenclatura...................................................................................... 9

 

ComitÈs................................................................................................................... 11

  • Junta directiva

  • Grupo de tareas

Pre·mbulo

 


Hacia los est·ndares en la enseÒanza superior a nivel doctoral en biomedicina y ciencias de la salud

Documento de posicižn de ORPHEUS






ORPHEUS (Organizacižn para los estudios de doctorado en los campos de biomedicina y ciencias de la salud en el sistema europeo) ha sido creada en respuesta a la creciente importancia en toda Europa de la enseÒanza superior a nivel doctoral conocida como el tercer ciclo en el Proceso de Bolonia. Para las ciencias de la salud esto ofrece nuevas oportunidades en el avance de la investigacižn clÌnica asÌ como en el fortalecimiento de la investigacižn b·sica en el campo. Sin embargo, esto depende del contenido y de la calidad del doctorado, el tema que ya se habÌa tratado en las Conferencias ORPHEUS anteriores, que tuvieron lugar en 2004, 2005 y 2007.



El presente documento de posicižn est· basado en los documentos de consenso de las Conferencias ORPHEUS anteriores y busca ofrecer un marco para el futuro desarrollo de los est·ndares en la enseÒanza superior a nivel doctoral en biomedicina y ciencias de la salud.


Este documento de posicižn est· dirigido ante todo a las facultades y a los directores/as de las escuelas de posgrado pero tambiÈn podrÌa ser de interÈs a los legisladores.


El documento de posicižn es el resultado de las discusiones exhaustivas realizadas antes y durante la Cuarta Conferencia Europea ORPHEUS 2009 que tuvo lugar en la Universidad de Aarhus en Dinamarca, del 23 al 25 de abril de 2009. La conferencia atrajo a 165 participantes de 72 escuelas de salud y universidades de 33 paÌses europeos que participaron en la discusižn. Fue elaborado un borrador del documento por parte del Grupo de Tareas cuyos nombres se encuentran detallados al final del presente documento.


Para m·s informacižn sobre ORPHEUS est· disponible la p·gina web http://www.orpheus-med.org, donde tambiÈn se encuentran los documentos de consenso anteriores.





En nombre de la Junta Directiva de ORPHEUS


Zdravko Lacković Michael Mulvany

Presidente de ORPHEUS Presidente de la Conferencia ORPHEUS 2009




12 de mayo de 2009




Hacia los est·ndares en la enseÒanza superior a nivel doctoral en biomedicina y ciencias de la salud:

Documento de posicižn de ORPHEUS


El objetivo del presente documento de posicižn es resumir los documentos de consenso de las conferencias ORPHEUS anteriores, presentar un informe sobre el estado de la enseÒanza superior a nivel doctoral en biomedicina y ciencias de la salud, y ofrecer algunas recomendaciones respecto a los pasos a seguir en el desarrollo de los est·ndares en la enseÒanza superior a nivel doctoral. Este documento de posicižn se refiere a los est·ndares que son el nuestro objetivo y no a la estandarizacižn de los programas de posgrado.



1. Antecedentes


El concepto moderno de doctorado o sea la formacižn investigativa bajo supervisižn, ha sido desarrollada en el siglo XIX y desde entonces se divulgž por casi todo el mundo (Nerad y Heggelund, 2008). El objetivo principal es aquello de crear un investigador cualificado que ser· evaluado por su tesis doctoral y por la defensa oral de sus resultados cientÌficos.


El "Proceso de Bolonia" fue iniciado en 1999 con el objetivo de armonizar el sistema de educacižn superior europeo. Durante el encuentro de ministros en BerlÌn en el 2003, el proceso fue ampliado con el propžsito de incluir todos los tres "ciclos": licenciatura (bachelor), m·ster y doctorado y ahora el enfoque est· centrado en el doctorado.


El gran n?mero de nuevos programas doctorales en biomedicina que surgen en toda Europa necesitan establecer los est·ndares de calidad para los programas de posgrado en general. Sin embargo, es importante seÒalar que la autonomÌa de las instituciones tiene que ser respetada asÌ como tiene que ser protegida la diversidad ya existente entre los programas.


Durante la conferencia ORPHEUS 2007, fueron discutidos "los doctorados en medicina clÌnica". "Los doctorados en medicina clÌnica" son programas de doctorado que se realizan en paralelo con la formacižn clÌnica y que se prolongan asÌ por mucho tiempo. Se llegž a la conclusižn de que el doctorado en medicina clÌnica deberÌa cumplir con todos los est·ndares de otros doctorados en lo que se refiere al nivel de la tesis. En este aspecto, el doctorado se distingue considerablemente de los "doctorados profesionales" conferidos en algunos paÌses, y que a menudo consisten en plazos de formacižn investigativa m·s cortos.

 

Los documentos de consenso de las tres conferencias ORPHEUS anteriores est·n completamente conformes con los documentos de la Asociacižn de Universidades Europeas (TRENDS V, 2007, p·gina 25).


"La componente clave del tercer ciclo es fomentar el conocimiento a travÈs de la investigacižn original y esto hace que el tercer ciclo sea ?nico y se distinga del primero y del segundo ciclo. La fase de formacižn doctoral constituye el enlace principal entre la educacižn superior europea y ·reas de investigacižn y, por lo tanto, los programas doctorales de alta calidad son decisivos para conseguir los objetivos europeos de investigacižn europeos."


El presente documento de posicižn intenta aclarar estos est·ndares y, bas·ndose en los documentos de consenso ORPHEUS anteriores asÌ como en los otros documentos importantes, proponer una estructura para los programas europeos de posgrado en el campo de biomedicina y ciencias de la salud.



2. Criterios de admisižn


a) TÌtulos acadÈmicos


Con respecto al Proceso de Bolonia (junto con el anexo de BerlÌn), para ser admitido se requiere que el estudiante estÈ en posesižn de un titulo oficial de M·ster universitario, aunque no siempre es asÌ. En algunos paÌses el proceso de admisižn a los programas del doctorado puede realizarse al mismo tiempo con el proceso de admisižn a los programas del M·ster, pero el tÌtulo de doctor puede conferirse sžlo despuÈs de finalizar un M·ster oficial. En otros paÌses, los tÌtulos de doctor se confieren exclusivamente tras la evaluacižn de la tesis doctoral, sin tomar en consideracižn los tÌtulos anteriores.


Generalmente, los criterios de admisižn son de responsabilidad de la universidad y del departamento acadÈmico a las que se refiere. Los criterios de admisižn normalmente requieren que los tÌtulos acadÈmicos del candidato sean suficientes para que el cumplimento del programa del posgrado por parte del mismo pueda completarse con Èxito. Los criterios pueden incluir competencias demostradas en el campo de la investigacižn a travÈs de, por ejemplo, programas de investigacižn predoctorales y trabajos publicados, notas excelentes en los ex·menes de licenciatura y del M·ster y, exclusivamente para los candidatos de medicina, su experiencia clÌnica.


ORPHEUS recomienda que la admisižn se base normalmente en el titulo del M·ster oficial anteriormente otorgado o en su equivalente, o mientras se espere que el estudiante obtenga el titulo del mismo dentro del programa de posgrado. Sin embargo, deberÌa haber flexibilidad. Otros cursos de estudios o experiencias laborales que permitieron a un candidato obtener un titulo del M·ster universitario tambiÈn podrÌan ser aceptados.


b) Requisitos de matrÌcula


Antes de matricular a los estudiantes de posgrado, la institucižn interesada deberÌa asegurarse de que se cumplan los siguientes requisitos:


  • La calidad cientÌfica del proyecto: Esta, por ejemplo, puede comprobarse con una evaluacižn externa en forma escrita de la descripcižn del proyecto y, si no, con la presentacižn del proyecto a un panel de asesores. Es importante ofrecer a los estudiantes de posgrado proyectos con buenas posibilidades de Èxito.


  • La calidad del director de la tesis. Ver p·rrafo n?mero 4.

  • Los recursos necesarios para terminar el proyecto: Estos recursos incluyen la infraestructura necesaria para el proyecto, los gastos corrientes, los gastos de supervisižn y la beca para el estudiante de posgrado. El importe de la beca varia seg?n los paÌses y depende de la tradicižn y los recursos financieros disponibles. Las becas en algunos paÌses ser·n suficientes para cubrir los gastos de la vida, mientras que en otros estar·n al nivel de secundaria. Los estudiantes de posgrado con tÌtulos en medicina reciben a menudo un sueldo que podrÌa compararse con los sueldos clÌnicos. En algunas instituciones se requiere el pago de derechos de uso del laboratorio (bench fee).


c) Acceso a los estudios de posgrado


Para asegurar la calidad de los programas de posgrado, se prefiere seleccionar los estudiantes de posgrado a travÈs de un proceso de seleccižn competitivo y abierto, de car·cter internacional. En cambio, en muchas universidades la incorporacižn al programa de posgrado es considerada como la continuacižn natural del programa del M·ster. Adem·s, ahora existen fuertes pruebas de que un buen programa de posgrado depende de buenas interacciones personales entre el estudiante y el director de la tesis y que demuestran la necesidad de tal interaccižn antes de la admisižn. Estos distintos requisitos deberÌan tomarse en cuenta durante la admisižn a los programas de posgrado.



3. Requisitos de los programas de posgrado


a) Duracižn del programa


La duracižn del programa de posgrado normalmente oscila entre 3 y 4 aÒos exclusivamente dedicados a los estudios (Seminario de Bolonia, Salzburgo, 2005). Para que el doctorado sea compatible a nivel internacional, es importante que el programa tenga un limite de tiempo bien predefinido. Esto sirve para varios propžsitos. En primer lugar, el margen de tiempo asegura la presencia de un limite superior de la cantidad de trabajo cientÌfico que se supone que ser· incluido en la tesis doctoral. Este es un mÈtodo eficaz para evitar que los requisitos para la obtencižn del titulo de doctor aumenten con el tiempo. En segundo lugar, esto anima a los estudiantes de posgrado a centrar su atencižn al problema cientÌfico y asegura que el programa estÈ basado en el trabajo de investigacižn original. Por ?ltimo, esto permitir· a las escuelas de posgrado poder desarrollar las estructuras y gestionar de esta manera un flujo constante de estudiantes.


b) Estructura del programa


El objetivo del programa de posgrado es la adquisicižn, por parte de los estudiantes, de las competencias que les permitir·n convertirse en investigadores cualificados, o sea en cientÌficos capaces de llevar a cabo investigaciones independientes. Se supone que algunos continuaran sus investigaciones en las universidades p?blicas o privadas mientras que otros utilizar·n las competencias adquiridas en otras profesiones. Para cumplir con las dichas necesidades, el programa de posgrado debe incluir lo siguiente:


  • Investigacižn original y formacižn cientÌfica en las que se demuestre que el estudiante de posgrado estÈ realizando investigaciones pr·cticas, incluso la experiencia en metodologÌa, en diseÒo experimental, en an·lisis y en la presentacižn de datos.


  • Cursos de posgrado formalizados: Se recomienda la formalizacižn del programa del curso y de que su duracižn se limite a aproximadamente 6 meses (~30 crÈditos ECTS) del programa de posgrado completo (ORPHEUS 2005). Dichos cursos normalmente comprenderÌan los cursos generales, que proporcionan al estudiante una panor·mica de las principales subdisciplinas de las ciencias mÈdicas ofreciendo cursos especializados, actualizados y optativos para apoyar a los estudiantes en su formacižn cientÌfica.


  • Formacižn en habilidades transferibles: Puede incluir la formacižn de los estudiantes de posgrado en cuanto a la presentacižn de sus trabajos de investigacižn (de forma oral o la defensa del pžster), en la enseÒanza universitaria, las habilidades ling¸Ìsticas, en la gestižn de proyectos, evaluacižn critica de textos cientÌficos, en la supervisižn de personal tÈcnico y/o de estudiantes de grado y en la ayuda por entablar contactos nacionales e internacionales. Dicha formacižn en habilidades transferibles deberÌa constituir la parte m·s importante de los cursos de posgrado formalizados.


c) GarantÌa de calidad


Se necesita desarrollar un marco formal para asegurar la calidad de los programas de posgrado, asÌ como del progreso individual de cada estudiante. Se recomienda que los programas de posgrado sean evaluados tanto internamente como externamente. La calidad del programa de posgrado puede asegurarse a travÈs de: (a) una evaluacižn regular del progreso y de los futuros planes del estudiante de posgrado (informes, reuniones de los miembros de la comisižn de estudio del doctorado o de un grupo de seguimiento); (b) evaluaciones de la calidad de los cursos de posgrado a travÈs de las respuestas de los investigadores cualificados en el campo, de los profesores asÌ como de los participantes para asegurar la valoracižn continua y el progreso del programa formativo.



4. Requisitos del director de la tesis


La supervisižn profesional es una componente fundamental para terminar con Èxito el estudio de posgrado. La supervisižn deberÌa adaptarse para cumplir con los requisitos de cada estudiante de posgrado y monitorear su desarrollo a lo largo del programa. En la seleccižn del director de la tesis se debe tomar en consideracižn lo siguiente:


  • Requisitos acadÈmicos: el director de la tesis deberÌa estar en poseso de un titulo cientÌfico en el campo interesado, es decir que debe ser un/a acadÈmico activo, con una produccižn cientÌfica continua que contribuya a la literatura revisada por colegas. El director de la tesis debe estar en poseso de un tÌtulo de doctorado o de un tÌtulo equivalente. Asimismo, el director de la tesis debe tener una vasta red cientÌfica nacional e internacional para poder introducir al estudiante de posgrado en la comunidad cientÌfica. Se supone, y cada vez m·s, que el director de la tesis tiene alguna experiencia en el campo de la formacižn formal como director.

  • Responsabilidades: El director de la tesis deberÌa regularmente estar a disposicižn a lo largo del todo el programa de posgrado. El apoyo deberÌa incluir consejos cientÌficos generales, ayuda en la gestižn de proyectos, ayuda en identificar e iniciar seguimiento de proyectos, y asistencia durante la publicacižn y el desarrollo de la carrera. El n?mero de los estudiantes de posgrado por director debe estar en proporcižn con el volumen de trabajo de Èl o ella.

  • Relacižn director de la tesis - estudiante: Esta relacižn es el factor clave para completar con Èxito el programa de posgrado y deberÌa basarse en el respecto recÌproco, en la planificada y acordada responsabilidad compartida y en la aportacižn por ambas partes.

  • Se recomienda que cada estudiante de posgrado tenga como mÌnimo un co-director de la tesis, adem·s de un director principal para cubrir todos los aspectos del programa. Sin embargo, la responsabilidad de cada uno/a de ellos debe constar de forma explicita.



5. Requisitos de la tesis doctoral


La tesis doctoral es un elemento fundamental en el proceso de la evaluacižn para determinar si el estudiante de posgrado ha desarrollado las competencias necesarias para llevar a cabo una investigacižn ?nica, original y cientÌficamente importante y asÌ hacer una evaluacižn critica del trabajo de los dem·s.


En conformidad con la "Declaracižn de Zagreb" (ORPHEUS 2004), se recomienda que el punto de referencia para las tesis de posgrado en biomedicina y en ciencias de la salud corresponda a un mÌnimo de tres artÌculos in extenso revisados por colegas especialistas y publicados en revistas reconocidas a nivel internacional. Adem·s de los artÌculos presentados, los estudiantes de posgrado deben proporcionar un listado completo de la bibliografÌa relacionada con los temas de los artÌculos junto con un informe completo de los objetivos de investigacižn, mÈtodos, resultados, discusiones y conclusižn. En los casos en que la investigacižn doctoral se presente en otros formatos, por ejemplo en una monografÌa, el tribunal de evaluacižn debe asegurar que la aportacižn sea como mÌnimo equivalente a este punto de referencia.


La aportacižn independiente del estudiante de posgrado deberÌa poderse demostrar de manera clara, delineando la aportacižn del estudiante y reconociendo el trabajo hecho por los dem·s. En el caso de que los artÌculos o manuscritos sean publicaciones conjuntas, el coautor/a deberÌa introducir informaciones que demuestren la aportacižn significativa e independiente del estudiante de posgrado. Algunas universidades requieren la publicacižn de al menos un artÌculo en una de las revistas cientÌficas nombradas (en algunos casos, se requiere como requisito adicional que el factor de impacto supere un cierto valor preestablecido). Otras universidades requieren que el estudiante sea el primer autor de al menos uno de los artÌculos publicados.


Para fomentar internacionalismo se recomienda que las tesis sean escritas y preferiblemente defendidas en lengua inglesa. Sin embargo, esto no es siempre posible y no se aconseja sobre todo en los casos de proyectos que estÈn relacionados con problemas nacionales. En tal caso, debe constar un resumen da la tesis en la lengua local. Si es posible, para permitir la comparacižn de los programas de posgrado, las tesis doctorales deberÌan ser publicadas en las p·ginas oficiales de la universidad, preferiblemente in extenso. En los casos en que patentes, derechos de reproduccižn u otros motivos no lo permitan, como mÌnimo un resumen de dichas tesis debe ser accesible al p?blico.



6. Evaluacižn de las tesis doctorales


Los tribunales de evaluacižn de la tesis son normalmente nombrados por la universidad o la institucižn donde se realiza el doctorado. La tesis doctoral representa la base para la obtencižn del tÌtulo de Doctor. Para mantener la calidad a nivel internacional, las tesis deberÌan ser evaluadas por personal externo que no tenga relaciones con el ·mbito universitario donde el doctorado haya sido realizado y que no tenga ning?n conflicto de interÈs. Se podr· obtener la internacionalizacižn del titulo de doctor en el caso en el que el tribunal evaluador de la tesis incluya como mÌnimo un miembro de otro paÌs. Todos los miembros del tribunal deben ser cientÌficos principales y activos. El director de la tesis no debe formar parte del tribunal de evaluacižn de dicha tesis.


Es muy importante que la universidad tenga criterios claros para la evaluacižn de las tesis doctorales, sobre todo en cuanto se refiere a la cantidad y est·ndares de los artÌculos que se esperan, sean ya esos publicados o todavÌa en forma de manuscrito, asÌ como al contenido y extensižn de la reseÒa crÌtica que los acompaÒa.


Los estudiantes de posgrado a menudo entran en un periodo de desempleo despuÈs de depositar sus tesis. Por lo tanto, se tienen que hacer esfuerzos para asegurar que las tesis doctorales sean evaluadas dentro de tres meses, en conformidad con las evaluaciones rigorosas.


Evaluaciones negativas: Por cuanto concierne la evaluacižn negativa de la tesis doctoral, en muchos casos se permitirÌa al estudiante poder reescribir su tesis. En el caso de la evaluacižn negativa de la defensa p?blica u oral, se recomienda permitir al estudiante otra defensa adicional. Si despuÈs de la segunda defensa el problema todavÌa existe, la tesis normalmente se considera rechazada.



7. Conclusižn


El presente documento de posicižn ha intentado definir los elementos principales de un Doctorado Europeo en biomedicina y ciencias de la salud, y poner Ènfasis en los factores que podrÌan mejorar la calidad del mismo. El contenido y los requisitos para el doctorado varÌan sin duda entre los paÌses, universidades y facultades. Sin embargo, si queremos mantener y aumentar el valor del doctorado, necesitamos algunas harmonizaciones de los est·ndares y de los objetivos actuales. Se espera que el presente documento ser· de ayuda en este sentido.



Anexo de nomenclatura


Estudiante de posgrado (PhD student), Candidato al doctorado (PhD candidate). Estos tÈrminos son sinžnimos e indican una persona matriculada en el programa de posgrado. Algunas organizaciones, incluso la EURODOC (la Federacižn de organizaciones nacionales de investigadores jžvenes en la Unižn Europea), prefieren la expresižn Candidato de doctorado (PhD candidate). La expresižn estudiante de posgrado (PhD student) sigue siendo la m·s com?n y la que se utiliza en el presente documento de posicižn.


TÌtulo de M·ster oficial en medicina y otras ciencias de la salud: El tÌtulo que se otorga a los estudiantes de medicina y otras ciencias de la salud, tras una formacižn profesional de 5-6 aÒos, se considera equivalente al tÌtulo del M·ster oficial y, por lo tanto, es del todo suficiente para acceder al tercer ciclo del Proceso de Bolonia.


Director de la tesis, Supervisor, Consejero: El director de la tesis es la persona cuya responsabilidad consiste en proporcionar marcos para los programas de los estudiantes de posgrado, dar consejos cuando estos se necesitan y asegurar que el estudiante tenga la oportunidad de terminar el programa con Èxito. Adem·s, algunos programas prevÈn codirectores y tutores que ofrecen tutorÌas generales para ayudar al director y al estudiante de posgrado.


Doctorado profesional: En algunos paÌses el doctorado profesional es otorgado para un programa de investigacižn relativamente corto, que normalmente pertenece a un programa de estudios m·s largo, como ampliacižn de un programa de licenciatura + M·ster, y que genera contribucižn en alg?n campo profesional, por ejemplo Doctor en medicina. No debe confundirse con un doctorado en investigacižn (PhD).


Doctorados honoris causa: En muchos paÌses se otorgan tÌtulos de doctorado u otros tÌtulos acadÈmicos para los mÈritos que van mas all· del tÌtulo de doctor. Estos tÌtulos o reconocimientos incluyen la famosa "habilitacižn acadÈmica" y el tÌtulo del doctor honoris causa en medicina que se otorga en Escandinavia. Estos tÌtulos o designaciones se conceden principalmente a cientÌficos eminentes en reconocimiento a sus meritorias trayectorias profesionales.

 

 

BibliografÌa


  • Nerad M, Heggelund M (eds): Toward a Global PhD, Univ Washington Press 2008

  • ORPHEUS consensus documents 2004, 2005 and 2007 (http://www.orpheus-med.org/, click on "documents")

  • TRENDS V, European Universities Association (see www.eua.be)

  • "Realising the European Higher Education Area". CommuniquÈ of the Conference of Ministers responsible for Higher Education in Berlin on 19 September 2003 (see www.eua.be).

  • Doctoral Programmes for the European Knowledge Society" Bologna Seminar, Salzburg, 3-5 February 2005, see www.eua.be

  • "Matching Ambition with Responsibilities and Resources". Bologna Seminar, Nice, 7-9 December 2006, see www.eua.be

ComitÈs

Junta directiva de ORPHEUS


Zdravko Lacković (Zagreb), Presidente

David Gordon (Copenhague), Vicepresidente

Seppo Meri (Helsinki), Secretario

Jadranka Božikov (Zagreb), Tesorero

Guenther Gell (Graz)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Cracovia)

L·szlž VÈcsei (Szeged)

Michael Mulvany (Aarhus)

Osman Sinanović (Tuzla)

Petr Hach (Praga)

Raffaella M. Crinelli (Estocolmo), Representante de los candidatos de doctorado

Vincenzo Costigliola (EMA, Bruselas)



Grupo de tareas responsable de la elaboracižn del borrador del documento de posicižn

 

Michael Mulvany, Copresidente (Aarhus)

Zdravko Lacković, Copresidente (Zagreb)

David Gordon (Copenhague)

Hannes Stockinger (Viena)

Helle PrÊtorius (Aarhus)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Cracovia)

Rikke Katrine Jentoft Olsen (Aarhus)

Seppo Meri (Helsinki)

 

Aarhus_position_paper_german



Zu den Standards f¸r PhD Ausbildung in Biomedizin und Gesundheitswissenschaften


Positionspapier der ORPHEUS






 

 

 

Erstellt w‰hrend der vierten ORPHEUS-Konferenz 2009

vom 23. bis zum 25. April 2009


Universit‰t Aarhus, D‰nemark

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Herausgeber:

SUN-TRYK. Aarhus University, Building†1160, Ole†Worms†AllȆ4, Aarhus, Denmark

 

Cover page:

Layout - Andrea Knapic

 

 

Inhaltsverzeichnis

 

Vorwort .............................................................................................................. 4

 

Positionspapier

1. Hintergrund ....................................................................................... .5

2. Zulassungskriterien ........................................................................... ..6

  • Qualifikationen

  • Voraussetzungen f¸r die Einschreibung

  • Der Zugang zu PhD-Programmen

3. Anforderungen des PhD-Programms............................................... 7

  • Programmdauer

  • Programmstruktur

  • Qualit‰tssicherung

4. Anforderungen an die Supervisoren ..................................................8

5. Anforderungen an die Dissertation ................................................... 9

6. Bewertung der Dissertation ................................................................ 9

7. Fazit ......................................................................................................10

 

Nachtrag zur Nomenklatur ............................................................................ 10

 

Aussch¸sse ......................................................................................................... 12

  • Leitungsausschuss

  • Arbeitsgruppe (Task Force)

Vorwort

 

Zu den Standards f¸r PhD-Ausbildung in Biomedizin und Gesundheitswissenschaften

Positionspapier der ORPHEUS





ORPHEUS (Organisation for PhD Education in Biomedicine and Health Sciences in the European System) wurde als eine Antwort auf die wachsende Bedeutung der PhD-Ausbildung als "dritten Zyklus in den Bologna-Prozess in ganz Europa gegr¸ndet. Das schafft neue Mˆglichkeiten f¸r die Fˆrderung der klinischen Forschung sowie f¸r die St‰rkung der Grundlagenforschung in diesem Bereich. Dies ist allerdings abh‰ngig von dem Inhalt und der Qualit‰t des PhD-Studienganges, wie schon in der vorangegangenen ORPHEUS -Konferenzen 2004, 2005 und 2007 erˆrtert.


Das vorliegende Positionspapier beruht auf dem Konsens-Dokumente aus den vorherigen ORPHEUS Konferenzen, und sollte ein Rahmen f¸r die weitere Entwicklung von Standards f¸r ein Studium im Bereich Biomedizin und Gesundheitswesen bereitstellen.


Das Positionspapier ist in erster Linie an die Fakult‰ten und Leiter der Graduate Schools gerichtet, kˆnnte aber auch von Interesse f¸r den Gesetzgeber sein.


Das Positionspapier ist das Ergebnis umfassender Diskussionen vor und w‰hrend der ORPHEUS 2009 Vierter Europ‰ischer Konferenz, an der Universit‰t Aarhus in D‰nemark, vom 23. bis zum 25. April 2009. An der Konferenz nahmen 165 Teilnehmer teil, die Vertreter von 72 Gesundheitsschulen / Universit‰ten aus 33 europ‰ischen L‰ndern waren. Der Entwurf wurde von einer Task Force erstellt, deren Mitglieder am Ende dieses Dokuments aufgef¸hrt sind.


Weitere Informationen ¸ber ORPHEUS ist auf der Internetseite http://www.orpheus-med.org verf¸gbar, wo auch die fr¸heren Konsensdokumente zu finden sind.




Im Namen des ORPHEUS Leitungsausschusses


Zdravko Lackovic Michael Mulvany

Pr‰sident der ORPHEUS ORPHEUS2009 Vorsitzender der Konferenz



12 Mai 2009




Auf dem Weg zu Standards f¸r ein Studium in der Biomedizin und Gesundheitswissenschaften: ein Positionspapier von ORPHEUS

 

Der Zweck des Positionspapiers ist es, die Konsensdokumente aus den vorangegangenen ORPHEUS-Konferenzen zusammenzufassen, um einen Bericht ¸ber europ‰ische PhD Studieng‰nge in der Biomedizin und Gesundheitswissenschaften zu bieten, und eine Reihe von Empfehlungen f¸r Ma?nahmen f¸r die Entwicklung von Standards f¸r ein PhD-Studium zu treffen. Das Papier bezieht sich auf die angestrebten Normen, und nicht auf Vereinheitlichung der PhD-Programme.



1. Hintergrund



Das moderne Konzept des Doktorgrades, Ausbildung durch Forschung unter Aufsicht, wurde im neunzehnten Jahrhundert entwickelt und hat sich seither fast in ganzer Welt verbreitet (Nerad und Heggelund, 2008). Das ¸bergeordnete Ziel ist es, qualifizierte Forscher bewertet durch eine Dissertation und eine m¸ndliche Verteidigung der wissenschaftlichen Ergebnisse auszubilden.

 

"Bologna-Prozesses" wurde im Jahr 1999 mit dem Ziel der Harmonisierung der europ‰ischen Hochschulbildung initiiert. Der Prozess wurde 2003 bei einem Treffen der Minister in Berlin verl‰ngert, um alle drei Zyklen ": Bachelor, Master und PhD zu umfassen, und Aufmerksamkeit ist nun auf der PhD-Ebene.

 

Die ¸berw‰ltigende Zahl der neuen PhD-Programme in der Biomedizin, die in ganz Europa erscheinen, erfordert dass die Normen f¸r die Qualit‰t der PhD-Programme allgemein festgelegt werden. Es muss allerdings betont werden, dass die Autonomie der Institutionen respektiert wie auch die bestehende Vielfalt zwischen den einzelnen Programmen gesch¸tzt werden muss.



In der ORPHEUS-Konferenz im Jahr 2007, wurden "klinische Doktoranden" diskutiert. "Klinische Doktoranden" sind PhD-Programme parallel mit der klinischen Ausbildung, und daher erstrecken sie sich ¸ber l‰ngere Zeitr‰ume. Es wurde vereinbart, dass eine klinische PhD-Ausbildung die gleichen Standards wie die anderen Doktoranden hinsichtlich des Niveaus der Doktorarbeit erf¸llen soll. In dieser Hinsicht unterscheidet sich dies wesentlich von den PhD "professionelle Promotion" die in einigen L‰ndern verliehen werden, und die oft auf k¸rzeren Forschungsausbildungs-zeiten basieren.


Die Konsensdokumente aus den drei vorangegangenen ORPHEUS-Konferenzen sind in voller ‹bereinstimmung mit denjenigen von der European Universities Association (Trends V, 2007, Seite 25).

"Die Kernkomponente des dritten Zyklus ist die Fˆrderung des Wissens durch Origin‰rforschung, und das macht den dritten Zyklus einzigartig: dadurch unterscheidet er sich von dem ersten und zweiten Zyklus. Die Doktorandenausbildung stellt die wichtigste Verbindung zwischen den europ‰ischen Hochschul- und Forschungsbereichen, und die hohe Qualit‰t der PhD-Studieng‰nge ist daher von entscheidender Bedeutung bei der Erreichung der europ‰ischen forschungs-politischen Ziele.


Das vorliegende Positionspapier versucht, diese Standards zu kl‰ren und auf der Grundlage der bisherigen ORPHEUS Konsenspapiere und anderer relevanten Dokumente eine Struktur f¸r die Europ‰ischen PhD-Programme in der Biomedizin und Health Sciences vorzuschlagen.



2. Zulassungskriterien


a) Qualifikationen



In Bezug auf den Bologna-Prozess (mit den Berliner Nachtrag), sollte die Zulassung auf einem Master-Abschluss beruhen, aber das ist nicht immer der Fall. In einigen L‰ndern kann die Zulassung zum PhD-Programm parallel zu einem Master-Programm erfolgen, aber der PhD kann erst nach Erlangung eines Master-Abschlusses vergeben werden. In anderen L‰ndern werden PhD-Grade allein auf der Grundlage der Bewertung der Dissertation vergeben, ohne R¸cksicht auf den fr¸heren Grad.


Die Zulassungskriterien sind in der Regel in der Verantwortung der Universit‰t und der betroffenen akademischen Einheit. Kriterien f¸r die Zulassung setzen in der Regel voraus, dass die Qualifikationen des Bewerbers vermuten lassen, dass der Bewerber ein PhD-Programm erfolgreich abschlie?en wird. Zu den Kriterien gehˆren bew‰hrte Kompetenz durch Forschung- zum Beispiel Predoctoral Forschung- und wissenschaftliche Verˆffentlichungen, gute Noten in Bachelor- und Master-Examen und - f¸r medizinische Kandidaten - klinische Erfahrung.



ORPHEUS empfiehlt, dass die Zulassung in der Regel auf der Grundlage eines zuvor erhalten Master-Abschlusses oder eines gleichwertigen Grades erfolgen sollte, oder aufgrund der Annahme, dass der Kandidat einen solchen Grad w‰hrend des PhD-Ausbildung erreichen wird. Es sollte jedoch Flexibilit‰t gew‰hrt werden. Ein Studium oder Berufserfahrung mit Hilfe deren ein Kandidat den Master-Grad erreicht hat, kˆnnen ebenfalls akzeptiert werden.



b) Voraussetzungen f¸r die Einschreibung


Vor Anmeldung des Doktoranden soll die betroffene Institution die folgenden Punkte genehmigen.


  • Die wissenschaftliche Qualit‰t des Projekts. Dies kann beispielsweise durch schriftliche externe Bewertung der Projektbeschreibung oder auch durch Pr‰sentation des Projekts an ein Panel von Pr¸fern durchgef¸hrt werden. Es ist wichtig, dass dem Doktorand ein Projekt gegeben wird, das gute Chancen auf Erfolg hat.


  • Die Qualit‰t der Supervisoren. Siehe Abschnitt 4.


  • Die erforderlichen Mittel zur Fertigstellung des Projekts. Zu diesen Ressourcen gehˆren Infrastruktur f¸r das Projekt, die laufenden Kosten, die Kosten f¸r die ‹berwachung und das Stipendium f¸r den Doktoranden. Die Hˆhe des Stipendiums variiert zwischen den L‰ndern je nach Tradition und zur Verf¸gung stehenden Finanzen. In einigen L‰ndern werden Stipendien ausreichen, um den Kosten des Lebens gerecht zu werden, in anderen L‰ndern werden Stipendien auf dem Niveau des wissenschaftlichen Nachwuchses sein. Doktoranden mit medizinischen Grad werden oft derweise entlohnt, dass es mit klinischen Geh‰ltern verglichen werden kann. Einige Institutionen verlangen zus‰tzliche Geb¸hren.



c) Der Zugang zu PhD-Programmen


Um die Qualit‰t der PhD-Programme zu sichern, ist es vorteilhaft, dass Doktoranden auf Basis eines wettbewerbsf‰higen und international offenen Prozesses ausgew‰hlt werden. Auf der anderen Seite, in vielen Einrichtungen wird Zulassung zu einem PhD-Programm als Fortsetzung eines Masterstudiengangs gesehen. Dar¸ber hinaus gibt es nun deutliche Hinweise, dass ein erfolgreiches PhD-Programm von einer guten persˆnlichen Interaktion zwischen dem Studenten und Betreuer abh‰ngig ist, zeigt, dass eine solche Interaktion vor Zulassung erforderlich ist. Bei Zulassung zu PhD-Programmen sollten diese unterschiedlichen Anforderungen ber¸cksichtigt werden.



3. Anforderungen des PhD-Programms


  1. L‰nge des Programms


PhD-Programme haben in der Regel eine Laufzeit die einem Vollzeit-Engagement von 3-4 Jahren entspricht (Salzburg Bologna-Seminar, 2005). Es ist wichtig f¸r die internationale Kompatibilit‰t des Doktorgrades, dass das Programm eine klare zeitliche Begrenzung hat. Dies dient mehreren Zwecken. Erstens garantiert der Zeitrahmen, dass es eine obere Grenze f¸r den Umfang der wissenschaftlichen Arbeit, die voraussichtlich in der Dissertation enthalten sein kann. Dies ist ein effektiver Weg, um eine Eskalation der Voraussetzungen f¸r einen PhD-Studiengang im Laufe der Zeit zu vermeiden. Zweitens stellt dass eine Anforderung an den Doktoranden sich konzentriert dem wissenschaftlichen Problem zu widmen und daf¸r zu sorgen, dass das Programm auf eigener Forschung beruht. Schlie?lich ermˆglicht es Graduiertenschulen, Strukturen f¸r den Umgang mit einem stetigen Strom von Doktoranden zu entwickeln.



b) Der Aufbau des PhD-Programms


Das PhD-Programm soll den Studierenden Kompetenzen vermitteln um qualifizierte Forscher zu werden, d.h. Wissenschaftler zu werden die eine unabh‰ngige Forschung f¸hren kˆnnen. Einige kˆnnen voraussichtlich entweder in ˆffentlichen oder privaten Einrichtungen mit Forschungen fortfahren, w‰hrend andere die erworbenen Kompetenzen in anderen Berufen verwenden werden. Um diesen Anforderungen gerecht zu werden, sollten PhD-Programme folgendes enthalten


ï Origin‰re Forschung und wissenschaftliche Ausbildung, wo der Doktorand eine praktische Forschung durchf¸hrt einschlie?lich der Erfahrungen in der Methodik, experimentelles Design, Analyse und Darstellung der Daten.


  • Formalisierte PhD-Studieng‰nge. Es wird empfohlen, dass der Studiengang formalisiert und auf ungef‰hr 6 Monate (~ 30 ECTS-Punkte) der gesamten PhD-Programms (ORPHEUS 2005) beschr‰nkt wird. Die Studieng‰nge w¸rden in der Regel allgemeine F‰cher, die den Studenten einen Einblick in relevante Teildisziplinen der medizinischen Wissenschaft geben enthalten, und spezialisierte, up-to-date Wahlf‰cher, um Studenten in ihrer wissenschaftlichen Ausbildung zu unterst¸tzen.


  • Training in ¸berfachlichen Kompetenzen. Dies kˆnnte auch die Ausbildung der Doktoranden in der Pr‰sentation ihrer Forschungsergebnisse (oral / Poster), in der Universit‰tslehre, in der sprachlichen F‰higkeiten, im Projektmanagement, in kritischer Bewertung der wissenschaftlichen Literatur, in der Aufsicht von Technikern und / oder Studenten, und in Aufnahme nationaler und internationaler Kontakte umfassen. Training in ¸berfachlichen F‰higkeiten sollte ein wesentlicher Teil der formalisierten PhD-Studieng‰nge werden.


c) Qualit‰tssicherung


Es sollte ein formaler Rahmen f¸r die Qualit‰tssicherung der PhD-Programme sowie f¸r den Fortschritt des einzelnen Sch¸lers entwickelt werden. Es wird empfohlen, dass PhD-Studieng‰nge regelm‰?ig intern und extern bewertet werden sollen. Qualit‰t des PhD-Programms kann durch (a) die regelm‰?ige Bewertung des Fortschritts und der Zukunftspl‰ne der Doktoranden (Berichte, Sitzungen des Ausschusses f¸r Bewertung der Doktorarbeiten oder eine Follow-up-Gruppe), (b) Bewertung der Qualit‰t der PhD-Studieng‰nge durch Feedback von qualifizierten Forschern in diesem Bereich, den Lehrern und den Teilnehmern um eine kontinuierliche Bewertung und Verbesserung der Ausbildung sichergestellt werden.



4. Anforderungen an die Supervisoren


Qualifizierte Supervision sind eine wesentliche Voraussetzung f¸r ein erfolgreiches PhD-Studium. Die Supervision sollten auf die Anforderungen der einzelnen Doktoranden eingehen und seiner oder ihrer Entwicklung in der gesamten Programms gerecht werden. Bei der Auswahl der Supervisoren mˆgen die folgenden Elemente ber¸cksichtigt werden.


ïAkademische Anforderungen. Die Supervisoren sollen wissenschaftlich auf dem betreffenden Gebiet qualifiziert werden, was bedeutet, dass er bzw. sie ein aktiver Forscher mit einer stetigen wissenschaftlichen Produktion sei, der der durch Fachleute gepr¸fter wissenschaftlicher Literatur beitr‰gt. Der Supervisor sollte einen PhD-Grad oder einen gleichwertigen Grad f¸hren. Der Supervisor sollte ein breites wissenschaftliches Netzwerk haben, lokal wie auch international, und in der Lage sein, den Doktoranden in die wissenschaftliche Gemeinschaft einzuf¸hren. Zunehmend wird erwartet, dass die Supervisoren gewisse formale Ausbildung als Supervisoren haben.


ï Aufgaben. Der Supervisor sollte in regelm‰?igen Abst‰nden w‰hrend des gesamten PhD-Programms zur Verf¸gung stehen. Die Unterst¸tzung sollte allgemeine wissenschaftliche Beratung, Hilfe bei Projektmanagement umfassen; Supervisoren helfen Follow-up-Projekte zu erkennen und einzuleiten und leisten auch Unterst¸tzung bei der Verˆffentlichung und beruflicher Entwicklung. Die Zahl der Doktoranden pro Supervisor sollte im Einklang mit seiner bzw. ihrer Arbeitsbelastung stehen.


  • Supervisor-Doktorand-Beziehung. Diese Beziehung ist der Schl¸ssel f¸r ein erfolgreiches PhD-Programm und erfordert gegenseitige Achtung, gemeinsame geplante und vereinbarte Verantwortung, und einen beiderseitigen Beitrag.


ï Es wird empfohlen, dass jeder Doktorand zus‰tzlich zu dem Hauptsupervisor mindestens einen Co-supervisor haben sollte, um die wichtigsten Aspekte des Programms zu decken. Allerdings sollte die Verantwortlichkeit der einzelnen Supervisoren explizit sein.




5. Anforderungen der Dissertation


Die Dissertation ist die prim‰re Grundlage f¸r die Beurteilung, ob der Doktorand die Kompetenzen zur Durchf¸hrung von unabh‰ngigen, origin‰ren und wissenschaftlich bedeutenden Forschungen und kritischen Bewertung der Arbeit von anderen erworben hat.


Im Einklang mit der "Erkl‰rung von Zagreb" (Orpheus 2004), ist es empfehlenswert, dass als Ma?stab f¸r die Doktorarbeit in der Biomedizin und Health Sciences ein ƒquivalent von mindestens drei in extenso begutachteten Papers (Peer-Review) publiziert in international anerkannten Zeitschriften gesetzt wird. Zus‰tzlich zu den pr‰sentierten Papers, sollte der Doktorand eine umfassende Literatur¸bersicht der einschl‰gigen Literatur zu den Themen in den Papers, und einen ausf¸hrlichen Bericht der Forschungsziele, -methoden, -ergebnisse, wie auch Diskussion und Abschluss vorlegen. Wo die Doktoratdissertation in anderen Formaten dargestellt werden, wie z.B. eine Einzelmonographie, sollte der Beurteilungsausschuss sicherstellen, dass der Beitrag zu mindestens gleichwertig mit diesem Benchmark ist.


Der unabh‰ngige Beitrag des Doktoranden sollte daher durch die Abgrenzung des Beitrags seitens des Doktoranden und in Anerkennung der Arbeit von anderen gemacht werden. In F‰llen, in denen die Abhandlung oder Manuskripte gemeinsame Publikationen sind, sollten die Co-Autoren durch ihre Aussagen best‰tigen, dass der Doktorand einen wesentlichen und unabh‰ngigen Beitrag geleistet hat. Einige Universit‰ten verlangen, dass mindestens ein Paper in einer SCI-aufgelisteten Zeitschrift (manchmal mit dem zus‰tzlichen Erfordernis der Impact-Faktoren ¸ber ein bestimmtes Niveau) verˆffentlicht wird. Einige Universit‰ten verlangen, dass der Doktorand der Erstautor mindestens einer verˆffentlichten Arbeit sei.


Zur Fˆrderung der Internationalisierung ist es empfehlenswert, dass die These auch in englischer Sprache geschrieben und mˆglicherweise auch auf Englisch verteidigt wird. Dies ist jedoch nicht immer mˆglich oder w¸nschenswert, insbesondere dort, wo Projekte in erster Linie die nationalen Fragen betreffen. Es sollte eine Zusammenfassung der Arbeit in einheimischer Sprache vorhanden sein. Wenn mˆglich, sollten Dissertationen auf der Graduate School's Homepage vorzugsweise in extenso verˆffentlicht werden, um einen Vergleich der PhD-Programme zu ermˆglichen. Wo dies wegen Patent- und/oder Urheberrechte oder aus anderen Gr¸nden nicht mˆglich ist, sollten zumindest Zusammenfassungen der Doktorarbeiten ˆffentlich zug‰nglich sein.


6. Bewertung der Dissertation


Bewertungskommissionen werden in der Regel von der Universit‰t oder Institution ernannt, an der PhD-Studiengang ausgef¸hrt wird. Die Dissertation ist die ausschlaggebende Grundlage f¸r die Vergabe des Doktorgrades. Zur Erhaltung der Qualit‰t auf internationaler Ebene sollte die Doktorarbeit durch unabh‰ngige externe Personen ausgewertet werden und ohne Anschluss an das Milieu, in dem die PhD-Studium durchgef¸hrt wurde, und ohne jeglichen Interessenkonflikt. Internationalisierung der Promotion wird verst‰rkt, wenn mindestens ein Mitglied aus einem anderen Land in der Bewertungskommission ist. Alle Ausschuss-mitglieder sollten leitende und aktive Wissenschaftler sein. Der Supervisor sollte nicht ein stimmberechtigtes Mitglied des Ausschusses sein.


Es ist wichtig, dass die Institution hat klare Kriterien f¸r die Beurteilung einer Dissertation hat, insbesondere hinsichtlich der Anzahl und Qualit‰t der Artikel, die erwartet wird, ob diese verˆffentlicht oder als Manuskript zu ¸bergeben sind, und in Hinsicht auf den Inhalt und die L‰nge des zugehˆrigen Reviews.


Nach der Vorlage ihrer Dissertation, folgt oft f¸r Doktoranden eine Zeit der Arbeitslosigkeit. Daher soll sichergestellt werden, dass die Beurteilung der Dissertationen innerhalb von drei Monaten im Einklang mit rigorosen Bewertungskriterien erfolgt.


Negative Beurteilungen. Im Hinblick auf eine negative Beurteilung der Dissertation, wird dem Doktoranden in meisten F‰llen die Gelegenheit gegeben, die Arbeit neu zu schreiben. Im Falle einer negativen Beurteilung der letzten ˆffentlichen Verteidigung oder Viva, ist es empfehlenswert, dass dem Doktoranden eine zus‰tzliche Mˆglichkeit gew‰hrt wird. Wenn es noch ein Problem nach der zweiten Verteidigung gibt, wird die Dissertation in der Regel abgelehnt.



7. Fazit


Dieses Positionspapier hat sich bem¸ht, die wichtigsten Elemente eines europ‰ischen PhD in Biomedizin und Health Sciences zu definieren, und auf Faktoren zu verweisen, die die Qualit‰t eines PhD-Grades aufwerten kˆnnen. Der Inhalt und die Voraussetzungen f¸r einen PhD-Grad werden unweigerlich zwischen den einzelnen L‰ndern Universit‰ten und Fakult‰ten variieren. Allerdings, wenn der Wert des Doktorgrades erhalten und gesteigert werden soll, ist eine gewisse Harmonisierung der geltenden Normen und Ziele erforderlich. Es wird mit diesem Positionspapier beabsichtigt, Hilfe in dieser Richtung darzubieten.



Nachtrag zur Nomenklatur


Doktorand, Doktorkandidat. Diese Begriffe sind Synonyme und bedeuten eine Person, die in ein PhD-Programm eingeschrieben ist. Der Begriff "Doktorkandidat" wird von mehreren Organisationen, darunter EURODOC bevorzugt. Der Begriff "Doktorand" ist immer noch der h‰ufigst benutzte, und wurde auch in diesem Papier verwendet.

Master-Abschluss in Medizin und anderen Gesundheits-Wissenschaften. Der Grad den die Studenten der Medizin und anderer Gesundheits-Wissenschaften nach einer professionellen Ausbildung in Dauer von 5-6 Jahren erhalten, und der in der Regel gleichwertig mit einem Master-Abschluss ist, und somit in der Regel vˆllig ausreichend, um in den dritten Zyklus des Bologna-Prozesses einzusteigen.


Supervisor, Mentor, Advisor. Ein Betreuer (Supervisor) ist eine Person, die Verantwortung f¸r die Bereitstellung des Rahmens f¸r PhD-Programme tr‰gt, gibt Ratschl‰ge, und sicherstellt, dass der Doktorand die Mˆglichkeit hat, das Programm zufrieden stellend abzuschlie?en. Dar¸ber hinaus haben einige Programme Mentoren und Berater, die einen breiten Beratungsdienst anbieten und sowohl den Supervisor wie auch den Studenten unterst¸tzen.


Ein Fachdoktorat ist in einigen L‰ndern nach einem relativ kurzen Forschungsprogramm vergeben, das normalerweise als Bestandteil eines l‰ngeren Programms unterrichtet wird, in Erweiterung eines Bachelor + Master-Programms, das fachliche Kompetenz verleiht, z.B. ein Medizinstudium. Dies sollte nicht mit dem PhD verwechselt werden.


Hˆherer Doktorgrad. Viele L‰nder vergeben Doktorgrad oder Qualifikationen f¸r Leistungen ¸ber dem PhD hinaus. Solche Abschl¸sse oder Qualifikationen umfassen die weit verbreitete "Habilitation" und den skandinavischen dr. med. Durch solche Abschl¸sse oder Qualifikationen wird in der Regel anerkannt, dass der Inhaber ein etablierter Wissenschaftler ist.


Referenzen


  • Nerad M, Heggelund M (eds): Toward a Global PhD, Univ Washington Press 2008

  • ORPHEUS consensus documents 2004, 2005 and 2007 (http://www.orpheus-med.org/, click on "documents")

  • TRENDS V, European Universities Association (see www.eua.be)

  • "Realising the European Higher Education Area". CommuniquÈ of the Conference of Ministers responsible for Higher Education in Berlin on 19 September 2003 (see www.eua.be).

  • "Doctoral Programmes for the European Knowledge Society" Bologna Seminar, Salzburg, 3-5 February 2005, see www.eua.be

  • "Matching Ambition with Responsibilities and Resources". Bologna Seminar, Nice, 7-9 December 2006, see www.eua.be



Aussch¸sse

Orpheus Leitungsausschuss (Executive Committee)


Zdravko Lackovic (Zagreb), President

David Gordon (Copenhagen), Vice President

Seppo Meri (Helsinki), Secretary

Jadranka Bozikov (Zagreb), Treasurer

Guenther Gell (Graz)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

L·szlž VÈcsei (Szeged)

Michael Mulvany (Aarhus)

Osman Sinanovic (Tuzla)

Petr Hach (Prague)

Raffaella M. Crinelli (Stockholm), PhD candidates representative

Vincenzo Costigliola (EMA , Brussels)



Arbietsgruppe, zust‰ndig f¸r Erstellung des Entwurfes f¸r Positionspapier

 

Michael Mulvany, co-chairman (Aarhus)

Zdravko Lackovic, co-chairman (Zagreb)

David Gordon (Copenhagen)

Hannes Stockinger (Vienna)

Helle PrÊtorius (Aarhus)

Irena Misevicienė (Kaunas)

Jadwiga Mirecka (Krakow)

Rikke Katrine Jentoft Olsen (Aarhus)

Seppo Meri (Helsinki)

 

Aarhus_position_paper_polish

Ku standardom kształcenia na Studiach Doktoranckich w Biomedycynie i Naukach o Zdrowiu

(ÑTowards standards for PhD Education In Biomedicine and Heath Science: a position paper from ORPHEUS - Organization for PhD Education in Biomedicine and Health Sciences in the European System.)

Dokument opracowany podczas Czwartej Europejskiej konferencji Stowarzyszenia ORPHEUS, 23-25 Kwietnia, Aarhus, Dania 2009)

Tłumaczenie: Anna Kocurek, Dariusz Kubicz, Agata Stalmach-Przygoda, Jadwiga Mirecka

 

  1. Wprowadzenie

Wspžłczesna koncepcja doktoratu/stopnia doktorskiego (PhD degree), rozumianego jako rozwžj badawczy pod kierunkiem doświadczonej osoby, została opracowana w XIX wieku i od tego czasu została przyjęta prawie na całym świecie (Nerad and Heggelund, 2008). Ogžlnym celem tego procesu jest wykształcenie kompetentnego pracownika naukowego, o umiejętnościach potwierdzonych poprzez napisanie rozprawy/pracy doktorskiej (PhD thesis) oraz ustną obronę wynikžw badań.

ÑProces Boloński" został zapoczątkowany w 1999 roku w celu ujednolicenia europejskich systemžw szkolnictwa wyższego. Został on rozszerzony podczas spotkania ministržw w Berlinie w 2003 r, obejmując wszystkie trzy Ñstopnie kształcenia": licencjacki, magisterski i doktorancki, przy czym uwaga przenosi się obecnie na stopień doktorancki.

Ogromna ilość nowo pojawiających się w Europie programžw studižw doktoranckich z zakresu nauk biomedycznych wymaga, aby zdefiniować ogžlnie standardy dotyczące ich jakości. Należy jednakże podkreślić konieczność respektowania autonomii instytucji oraz ochrony istniejącej ržżnorodności programžw.

Podczas konferencji ORPHEUS w 2007 roku dyskutowano problem Ñklinicznych studižw doktoranckich" (clinical PhDs). Są to studia doktoranckie odbywające się ržwnolegle do kształcenia klinicznego i tym samym rozciągające się na dłuższy okres czasu. Zgodzono się, że na poziomie rozprawy doktorskiej Ñkliniczne studia doktoranckie" powinny spełniać te same standardy, co inne studia doktoranckie. W tym kontekście doktorat (PhD) ržżni się znacząco od Ñzawodowego doktoratu" (Ñprofessional doctorates") wprowadzonego w niektžrych krajach, ktžry często bazuje na kržtszym okresie kształcenia naukowego).

Wnioski trzech dotychczasowych konferencji są w pełni zgodne się ze stanowiskiem Europejskiego Stowarzyszenia Uniwersytetžw (TRENDS V, 2007, strona 25).

ÑKluczową składową studižw trzeciego stopnia jest postęp wiedzy dokonujący się poprzez oryginalne badania naukowe, co stanowi o wyjątkowości tego stopnia kształcenia i održżnia go od stopni pierwszego i drugiego. Kształcenie pracownikžw naukowych w stopniu doktora tworzy głžwny pomost pomiędzy Europejskim Szkolnictwa Wyższego oraz Europejskim Obszarem Badawczymi, a wysokiej jakości programy doktoranckie są tym samym kluczowe w osiąganiu europejskich celžw badawczych."

Celem niniejszej publikacji jest pržba objaśnienia standardžw oraz, zasugerowanie struktury europejskich studižw doktoranckich z zakresu biomedycyny i nauk o zdrowiu, w oparciu o poprzednie uzgodnienia ORPHEUS oraz inne znaczące dokumenty dotyczące tego zagadnienia.

 

2. Kryteria przyjęcia

a) Kwalifikacje

Zgodnie z założeniami procesu bolońskiego (wraz z uzupełniającymi ustaleniami berlińskimi) przyjęcie na studia doktoranckie powinno opierać się na stwierdzeniu posiadania stopnia magistra, ale zasada ta nie zawsze obowiązuje. W niektžrych krajach przyjęcie na studia doktoranckie może odbywać się ržwnolegle z odbywaniem studižw magisterskich, ale stopień naukowy doktora może być przyznany jedynie po uzyskaniu stopnia magistra. W innych krajach stopień naukowy doktora można uzyskać niezależnie, w oparciu o ocenę pracy doktorskiej, bez odnoszenia się do uzyskanych wcześniej stopni naukowych.

Za ustalenie kryterižw przyjęcia odpowiedzialne są zwykle poszczegžlne uniwersytety lub ośrodki akademickie. Zwykle kryteria przyjęcia wymagają, aby kwalifikacje kandydata były wystarczające do ukończenia programu studižw doktoranckich. Kryteria te mogą obejmować wykazanie umiejętności badawczych poprzez, na przykład, stwierdzenie uczestnictwa we wcześniejszych programach badawczych i ocenę opublikowanych artykułžw, stwierdzenie uzyskiwania wysokich ocen z egzaminžw składanych w ramach studižw licencjackich i magisterskich, a także -- w odniesieniu do nauk medycznych -- ocenę doświadczenia klinicznego.

 

 

ORPHEUS zaleca, aby kwalifikacja do odbywania studižw doktoranckich opierała się na wcześniejszym uzyskaniu stopnia magistra lub jego ržwnoważnika, lub na założeniu,

że stopień ten zostanie uzyskany w czasie odbywania studižw doktoranckich. Niemniej jednak, powinno dopuszczać się możliwość pewnych modyfikacji tych kryterižw. Studia, lub doświadczenie z pracy, ktžre doprowadzą kandydata do poziomu magistra mogą być ržwnież brane pod uwagę.

b) Wymagania dotyczące przyjęcia na studia doktoranckie

Przed przyjęciem doktoranta instytucja, ktžrej to dotyczy, powinna wziąć pod uwagę następujące elementy

  • Jakość naukową projektu. Można to uczynić np. przez pisemną ocenę zewnętrzną projektu lub przez prezentację projektu wobec oceniającego panelowi. Ważne jest, aby projekt przeznaczony dla doktoranta wykazywał duże szanse powodzenia.

  • Jakość nadzoru nad realizacją projektu -- patrz rozdział 4.

  • Zasoby niezbędne do zrealizowania projektu. Zasoby te obejmują infrastrukturę związaną z potrzebami projektu, koszty bieżące, koszty nadzoru realizacji projektu, a także stypendium dla doktoranta. Wysokość stypendium doktoranta ržżni się w poszczegžlnych krajach i jest uzależniona od zwyczaju i dostępnych środkžw. W niektžrych krajach wysokość stypendium będzie wystarczające do zapewnienia kosztžw utrzymania; w innych krajach wysokość stypendium będzie na poziomie uposażenia młodszych nauczycieli akademickich. Osoby odbywające studia doktoranckie w zakresie nauk medycznych często otrzymują uposażenie poržwnywalne z uposażeniem pracownikžw klinicznych. W niektžrych instytucjach wymagana jest oplata czesnego za dostęp do warsztatu badawczego.

 

c) Dostęp do studižw doktoranckich

W celu zapewnienia odpowiedniej jakości studižw doktoranckich korzystne jest, aby osoby kwalifikowane do tych studižw były wybierane w oparciu o konkurs otwarty dla kandydatžw z ržżnych krajžw. Z drugiej strony, w wielu instytucjach szkolenie w ramach studižw doktoranckich jest postrzegane jako kontynuacja studižw magisterskich. Ponadto, istnieje wiele dowodžw na to, że skuteczne ukończenie studižw doktoranckich jest uzależnione od dobrych relacji osobistych pomiędzy studentem i jego promotorem, co wskazuje, że istnienie takich relacji jest potrzebne przed przyjęciem na studia doktoranckie. Przy rozważaniu dostępu do studižw doktoranckich powinno się wziąć pod uwagę te ržżne wymagania.

3). Wymagania dotyczące Programu Studižw Doktoranckich

a) Czas trwania programu

Programy studižw doktoranckich zwykle obejmują okres ržwnoważny 3-4-letniej pracy nad programem w ramach pełnego etatu (Seminarium Salzburg Bolonia, 2005). Dla międzynarodowej ržwnoważności stopni naukowych doktora ważne jest, aby realizowany program miał wyznaczone granice czasowe. Służy to kilku celom. Po pierwsze, wyznaczenie przedziału czasowego gwarantuje, że istnieje gžrna granica nakładu pracy naukowej, ktžrej można oczekiwać w odniesieniu do pracy doktorskiej. Jest to skuteczny sposžb uniknięcia sytuacji, w ktžrej wymagania dotyczące stopnia doktora ulegają eskalacji w miarę upływu czasu. Po drugie, zachęca to doktoranta do skoncentrowania się na problemie naukowym. Wreszcie, pozwala to uczelniom na budowanie struktur obsługujących ciągły strumień doktorantžw.

 

b) Struktura programu

Celem programu studižw doktoranckich jest wyposażenie studentžw w wiedzę i umiejętności (kompetencje), ktžre umożliwią im zostanie wykwalifikowanym badaczem; tj. naukowcem zdolnym do prowadzenia niezależnych badań. Można się spodziewać, że niektžrzy spośržd nich będą kontynuować badania naukowe zaržwno w instytucjach publicznych, jak i prywatnych, podczas gdy od pozostałych oczekuje się wykorzystania uzyskanych kompetencji w innych zawodach. Aby sprostać tym potrzebom programy studižw doktoranckich powinny obejmować::

  • Szkolenie naukowe, podczas ktžrego doktorant osobiście przeprowadza badania naukowe i pracy naukowej, w czasie, ktžrego bezpośrednio prowadzi badania naukowe, w tym ržwnież zdobywa doświadczenie w metodologii, planowaniu eksperymentu, a także analizowaniu i prezentacji zdobytych danych.

  • - Sformalizowane kursy w trakcie studižw doktoranckich. Zaleca się, aby program kursžw był sformalizowany i ograniczony do około 6 miesięcy (około 30 punktžw ECTS) wliczonych do całkowitego czasu trwania programu studižw doktoranckich (ORPHEUS 2005). Kursy te powinny zwykle obejmować kursy ogžlne, zapewniające doktorantowi ogžlną wiedzę z zakresu istotnych dyscyplin nauk medycznych, a także wyspecjalizowane kursy fakultatywne, zapewniające najnowszą wiedzę i pozwalające na wsparcie doktorantžw w ich szkoleniu naukowy,..

  • - Szkolenie w umiejętnościach przenoszalnych. Mogą one obejmować szkolenie doktorantžw w prezentowaniu swoich badań (ustnie/ w formie plakatu), w nauczaniu akademickim, w umiejętnościach językowych, w zarządzaniu projektem, w krytycznej ocenie literatury naukowej, w nadzorowaniu pracy technikžw i(lub) studentžw, a także w nawiązywaniu kontaktžw krajowych i międzynarodowych. Szkolenie w umiejętnościach przenoszalnych powinno stanowić znaczną część sformalizowanych kursžw składowych studižw doktoranckich.

 

c) Zapewnienie jakości

Zaleca się, aby programy studižw doktoranckich były poddawane regularnym ocenom, zaržwno wewnętrznym, jak i zewnętrznym..Jakość programu studižw doktoranckich może być zabezpieczona przez: a) regularną ocenę postępu i planžw poszczegžlnych doktorantžw (raporty, spotkania komisji doktoranckiej, lub grupy monitorującej postęp realizacji programu), (b) ocenę jakości kursžw doktoranckich poprzez uzyskanie informacji zwrotnej od specjalistžw w danej dziedzinie, od nauczycieli i od uczestnikžw kursžw, co zapewni stałą ocenę i poprawę jakości programu szkolenia.

 

4. Wymagania w stosunku do promotora

 

Wykwalifikowany opiekun stanowi podstawowy element sukcesu studižw doktoranckich. Kierownictwo naukowe powinno być dobierane indywidualnie, by wyjść naprzeciw oczekiwaniom poszczegžlnych doktorantžw oraz zapewnić ich rozwžj w toku studižw doktoranckich. W procesie doboru promotoržw należy wziąć pod uwagę następujące czynniki:

  • Wymagania akademickie. Promotor powinien posiadać kompetencje naukowe w reprezentowanej dziedzinie, to znaczy być aktywnym naukowo i systematycznie prowadzić badania, ogłaszane w recenzowanych czasopismach. Wymaga się, aby posiadał stopień naukowy doktora lub jego odpowiednik. Promotor powinien także wspžłpracować z wieloma miejscowymi i zagranicznymi badaczami, aby mžc wprowadzić doktoranta do społeczności naukowej. Dodatkowo oczekuje się, aby promotor posiadał formalne przeszkolenie do tej roli.

  • Odpowiedzialność. Pożądane jest, aby promotor był dyspozycyjny podczas całego okresu studižw doktoranckich. Jego opieka powinna obejmować ogžlne doradztwo naukowe, pomoc w kierowaniu projektem, wskazžwki pomagające w identyfikacji oraz zapoczątkowaniu projektžw będących kontynuacją dotychczasowych badań, asystę podczas pisania publikacji oraz pomoc w rozwoju zawodowym. Wskazane jest, aby liczba doktorantžw przypadająca na jednego opiekuna była możliwa do pogodzenia z jego obciążeniem pracą.

  • Relacja pomiędzy studentem a jego opiekunem. Ta relacja jest kluczem dla zakończonej sukcesem realizacji programu studižw doktoranckich i wymaga obustronnego szacunku, planowania, uzgodnionego podziału odpowiedzialności oraz czynnego uczestnictwa obu stron.

  • Zaleca się, aby każdy doktorant posiadał przynajmniej jednego wspžłopiekuna poza swoim głžwnym promotorem, co pozwoli na zrealizowanie wszystkich aspektžw programu studižw doktoranckich. Jednakże należy dokładnie określić zakres odpowiedzialności każdej z tych osžb.

 

5. Wymagania w stosunku do prac doktorskich

Praca doktorska stanowi podstawę do oceny czy student studižw doktoranckich (doktorant) nabył umiejętność przeprowadzania) niezależnych, oryginalnych i znaczących badań oraz czy umie krytycznie oceniać prace innych naukowcžw.

Zgodnie z ÑDeklaracją z Zagrzebia" punktem odniesienia dla prac doktorskich w biomedycynie i naukach o zdrowia powinna być ržwnoważność, z co najmniej trzema recenzowanymi artykułami,opublikowanymi w całości w czasopismach o zasięgu międzynarodowym. Opržcz wspomnianych artykułžw doktorant powinien dostarczyć pełny przegląd literatury z odniesieniem do tematu jego badań oraz pełny opis celžw badania, metod, wynikžw, dyskusji i wnioskžw. W przypadku, gdy praca naukowa doktoranta prezentowane jest w innej formie, na przykład jako monografia, komisja oceniająca powinna się upewnić, że wkład w rozwžj nauki jest poržwnywany z wyżej wspomnianym kryterium.

Niezależny wkład doktoranta powinien być jasno wykazany poprzez określenie stopnia jego udziału w badaniu oraz poświadczenie pracy wykonanej przez innych.

W przypadku artykułžw lub manuskryptžw o charakterze prac zbiorowych powinno być oświadczenie wspžłautoržw wykazujące, iż doktorant wnižsł istotny i niezależny wkład.

W celu stymulowania internacjonalizacji zaleca się) by prace doktorskie były pisane i optymalnie ržwnież bronione, po angielsku. Jednak nie zawsze jest to możliwe i pożądane, szczegžlnie, jeżeli projekty dotyczą badań specyficznie związanych z danym krajem

Streszczenie pracy doktorskiej powinno być opublikowane ržwnież w języku lokalnym (krajowym).

Celem poržwnania ržżnych programžw studižw doktoranckich prace doktorskie powinny być, jeżeli jest to możliwe, publikowane na stronie internetowej wyższej uczelni. W przypadku, kiedy patent, zastrzeżone prawa autorskie lub inne powody to uniemożliwiają przynajmniej streszczenia tych prac powinny być dostępne.

 

6. Ocena pracy doktorskiej

Komitety oceniające są zwykle powoływane przez uniwersytet, lub instytucję, w ktžrej przeprowadzono doktorat. Ponieważ praca doktorska (thesis) stanowi głžwną podstawę przyznania stopnia doktora, aby zapewnić jej wysoką jakość na poziomie międzynarodowym ważne jest, aby oceniana była przez niezależne osoby zewnętrzne stosunku do środowiska, w ktžrym przeprowadzono doktorat, niezwiązane z nim i nie pozostające w konflikcie interesžw. Internacjonalizacja doktoratu ulegnie wzmocnieniu, jeśli przynajmniej jeden członek komitetu oceniającego będzie pochodził z innego kraju. Wszyscy członkowie komitetu winni być samodzielnymi i czynnymi pracownikami naukowymi.

Ważne jest, aby instytucja posiadała jasne kryteria oceny pracy doktorskiej, w szczegžlności w odniesieniu do liczby i standardžw oczekiwanych prac, , czy powinny być opublikowane, czy w formie manuskryptu, jak ržwnież odnośnie zawartości i długości towarzyszącej pracy przeglądowej. Zaleca się, aby proces oceny nie trwał dłużej niż trzy miesiące.

Ocena negatywna. Jeśli chodzi o ocenę negatywną pracy doktorskiej w większości przypadkžw doktorant uzyskuje szanse jej ponownego napisania. W przypadku negatywnej oceny publicznej obrony, zezwala się na dodatkową obronę. Jeżeli pojawia się problem przy ponownej obronie, praca zostaje zwykle odrzucona.

 

7.Wnioski

Celem dokumentu było zdefiniowanie podstawowych elementžw europejskiego doktoratu w biomedycynie i naukach o zdrowiu oraz wskazanie czynnikžw, ktžre mogą przyczynić się do podniesienia jego jakości. Treści i wymagania związane ze stopniem doktora będą niewątpliwie ržżnić się pomiędzy krajami, uniwersytetami i wydziałami. Jeżeli jednak wartość stopnia doktora ma być utrzymana i podwyższona, pewien poziom harmonizacji istniejących obecnie standardžw i celžw jest konieczny. Zamiarem tego dokumentu jest służyć pomocą w tym kierunku.

 

http://.orpheus-med.org